O zaman Suat’ın gözleri o nazar-ı şefkati kaybetmeksizin Necip’e döndü ve bu nazar o kadar derin, sıcak bir muhabbetle pür nemdi ki Necip, ruhu eriyor zannetti, bir saniye mesut bir heyecanla titredi. “Evet, böyle bir nazarla insan dünyanın öbür ucuna gider,” diye düşündü. “Çöllere gider, dağlara gider…” Onun şimdi terk etmek istemediği hayat bir çölden başka neydi! Gölgesiz, susuz, vahasız hatta serapsız bir çöl…
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Demin bana buradaki hayatınızdan bahsediyorsunuz, siz her saati geçirmek için saadetler, eğlenceler buluşunuzu anlatırken ben yirmi dört saatlik bir cehennem saati gibi nihayetsiz, sürüklenmez bir hayat olduğunu düşünüyordum. Sadece söyleyeyim ki ölecek derecede bunalıyorum.
Ve hayalen Süreyya’yı görüyor. Suat’ı beklerken görüyor, yine onların şevk ve huzurla geçecek gecelerinin yanında kendi geçireceği gecenin acılığı şimdiden kalbine çöküyordu.
Ben seni ne kadar sevdiğimi başka kadınları gördüğüm zaman anlıyorum. Bazen rast gelip hatta senden güzel bulduğum kadınlara bakıyorum da kendi kendime hiçbirisinin senin kadar, senin gibi sevemeyeceğime yemin ediyorum. Sende bir şey var,öyle bir şey ki hiçbirinde rast gelmiyorum. Öyle bir şey ki, bütün endişelerim senin yanında mahvoluyor. Ruhuma bir şifa, bir sükûn geliyor. Dudaklarını gözlerime dokundurduğun zaman bütün canımın koşa koşa gelip toplandığını, orada sana mülaki olmaktan mesut olarak kaldığını hissediyorum. Bahusus şimdi bana öyle geliyor ki ben dünyada senden başka hangi kadını alsaydım hiçbirisiyle senin gibi olamayacaktım; senin kadar böyle samimi, ruhuma kadar, böyle canıma kadar samimi…
