Bir Steinbeck daha.. ve yine içimde birşeyler kaldı.·123 syf.·
10/10
2026 79. kitabı
Steinbeck yine yaptı yapacağını...
Benimmm canimmm 
John Steinbeck 'immm :)
Ay Batarken i bitirdim ve kitabın ardından uzun uzun düşündüm. Bu eserde beni en çok etkileyen şey ne savaş oldu ne de çatışmalar. İnsanlardı. (!)
Arkadaşlar tüm samimiyetimle söylüyorum Steinbeck'in karakterlerinde çok sevdiğim bir şey var: Onları okurken kurgu okuduğumu unutuyorum.
Iç ses: harbi ben okumuyor yaşıyorum:)
Bir süre sonra birinin derdine üzülüyor, diğerinin söylediği bir söze gülümsüyor, bir başkasına kızıyorum. Sanki aynı masada oturmuşuz da onları yıllardır tanıyormuşum gibi geliyor.
Bu kitapta da beni en çok düşündüren şey sorumluluk duygusu oldu. İnsan bazen bir unvan taşıyabilir, (asker Tonder, başkan Order) bir göreve sahip olabilir ama asıl mesele onu ne kadar içselleştirdiğidir.
Iç ses: sen bunu yapmayacaktın Tonder ama kızamıyorum da sana, haklı gerekcelerin var.
Ahh bir de yalnızlık meselesi var. İnsanların aynı dünyada yaşayıp birbirlerinin acılarını ne kadar farklı algılayabildiğini gördüm..Kendi yükümüzü taşırken karşımızdakinin yükünü göremediğimiz anları...
Iç ses: tamamen empati yoksunluğu..
Steinbeck'i bu yüzden seviyorum sanırım. Kahramanlar yaratmıyor, insanlar sunuyor. Kusurlu, kırılgan, güçlü, zayıf, neşeli, kederli insanlar...
Iç ses: iyisiyle kötüsüyle sevdiriyor arkadassss :)
Kitabı bitireli saatler oldu ama bazı karakterler hâlâ zihnimde yaşamaya devam ediyor. Bence iyi edebiyat tam olarak bu, kitap bitiyor ama insanlar gitmiyor!
Bir solukta okunacak ama bitince epey düşündürecek bir eser arıyorsanız doğru yerdesiniz, overlokçunuz ayağınıza geldi, pardon Steinbeck:)
Aman kaçırmayın stoklarla sınırlıdır diyeceğim ama değil.
Şimdi başka kitabına aşırı bir iştahla gidiyorum
Tutmayın küçük enisteyi :)))
Sevgiler.
Keyifli okumalar.
John Steinbeck 'immm :)
Ay Batarken i bitirdim ve kitabın ardından uzun uzun düşündüm. Bu eserde beni en çok etkileyen şey ne savaş oldu ne de çatışmalar. İnsanlardı. (!)
Arkadaşlar tüm samimiyetimle söylüyorum Steinbeck'in karakterlerinde çok sevdiğim bir şey var: Onları okurken kurgu okuduğumu unutuyorum.
Iç ses: harbi ben okumuyor yaşıyorum:)
Bir süre sonra birinin derdine üzülüyor, diğerinin söylediği bir söze gülümsüyor, bir başkasına kızıyorum. Sanki aynı masada oturmuşuz da onları yıllardır tanıyormuşum gibi geliyor.
Bu kitapta da beni en çok düşündüren şey sorumluluk duygusu oldu. İnsan bazen bir unvan taşıyabilir, (asker Tonder, başkan Order) bir göreve sahip olabilir ama asıl mesele onu ne kadar içselleştirdiğidir.
Iç ses: sen bunu yapmayacaktın Tonder ama kızamıyorum da sana, haklı gerekcelerin var.
Ahh bir de yalnızlık meselesi var. İnsanların aynı dünyada yaşayıp birbirlerinin acılarını ne kadar farklı algılayabildiğini gördüm..Kendi yükümüzü taşırken karşımızdakinin yükünü göremediğimiz anları...
Iç ses: tamamen empati yoksunluğu..
Steinbeck'i bu yüzden seviyorum sanırım. Kahramanlar yaratmıyor, insanlar sunuyor. Kusurlu, kırılgan, güçlü, zayıf, neşeli, kederli insanlar...
Iç ses: iyisiyle kötüsüyle sevdiriyor arkadassss :)
Kitabı bitireli saatler oldu ama bazı karakterler hâlâ zihnimde yaşamaya devam ediyor. Bence iyi edebiyat tam olarak bu, kitap bitiyor ama insanlar gitmiyor!
Bir solukta okunacak ama bitince epey düşündürecek bir eser arıyorsanız doğru yerdesiniz, overlokçunuz ayağınıza geldi, pardon Steinbeck:)
Aman kaçırmayın stoklarla sınırlıdır diyeceğim ama değil.
Şimdi başka kitabına aşırı bir iştahla gidiyorum
Tutmayın küçük enisteyi :)))
Sevgiler.
Keyifli okumalar.Sarkaç incelemesi
Maral Atmacanın başka kitaplarını da okuyup çok sevmiştim ama Sarkaç tam bir hayal kırıklığıydı. Kitabı basılmadan önce internet sitesinden okudum. Öncelikle yalan yok okurken sesli güldüğüm ve eğlendiğim sahneler vardı. Spoiler olabilir.
Şunu söyleyeyim Gurura yapılan editleri, "Ay gururum" "gurur üzümlü kek ımmm" gibi yorumları gördükçe yorumları yazanların yerine ben utanıyorum. Gurur gibi bir adam(?)ı nasıl sevebiliyorsunuz? Herif saçma sapan bir intikam için suçsuz bir kızla zorla evleniyor ve kız kaçırıldığı yerde sepet yapıp piknik yapıyor... Gurur kesinlikle sorunlu bir karakter, 17 raporlu delimiz diyerek romantize edilmesinden bahsetmek istemiyorum bile. Gurur Farahın boynunda "soluklaandıgı" için boynunu yalayıp emip salak saçma hareketler yapıyor sonraki gün Faraha kız kardeşim gibi diyor. Kitabı okurken çoğu yerde cringeliğinden evrenden yok olmak istedim... Boşanacaklatı zaman Gurur anlaşma listesine her akşam boynunu öpeceğim yazıyor. Farah her şeyi alttan alıyor, yahu adam seni kaçırmış zorla evlenmiş bu kadar travmatik bir geçmişin varken Seni zırt pırt öpüyor kriz geçiriyor sen ailenin karşına çıkkp Kocam diye savunuyorsun elini okşayıp sakinleştiriyor şunu. Ceo ve yn gibi bir kitaptı.
Reklam
Vay Mehmed'im vay!
Ah Memed'immm...
Uzun zamandır okumayı istiyordum ama hep erteliyordum. Sonunda başladım ve ilk sayfalardan itibaren büyülendim. “Nasıl bu kadar geç kaldım?” diye kendime kızarken, belki de doğru zaman şimdiymiş dedim. Çünkü bazı kitaplar hayatın belli bir döneminde daha derinden hissediliyor.
Yaşar Kemal’in anlatımı o kadar güçlü ki, doğayı, insanı, acıyı ve direnişi iliklerinize kadar hissettiriyor. Her betimleme canlı, her sahne içten. Abdi Ağa'nın Memed’i dövdüğü sahnede gözüm doldu. Annesinin dövüldüğü, çamurla karışan çaresizliği...Gözümün önünden gitmiyor.
Memed’in yalnızlığı zamanla büyüyor. Önce annesini, sonra Hatçe’yi ve en son çocuğundan ayrılışı . Artık sadece bir eşkıya değil, bir halkın sessiz çığlığı oluyor.
Vay Şahinim vay!!!
Yaşar Kemal sadece bir roman değil, bir dünya kurmuş. Ve bu dünyayı geç de olsa tanımış olmaktan mutluyum.
Immm nasıl başlayacağım cümlelerime bilemiyorum . Etkilendim , içerledim yeri geldi aptal ne yapıyorsun şahnaz dedim yeri geldi o kadar haklı ki demeden edemedim . Bipolar bir aşk hikayesinden ve annesinin hastalığının gerisi olan uyurgezer anılarını bizimle samimi , içten , yalın bir o kadar da etkileyici bir dille yazılmış . Şişirme bir roman olduğunu düşünmüştüm ilk başta fakat öyle değilmiş . Kendimi zaman zaman “E” yle özdeşirken buldum kendimden korktum ama durum böyleydi . İnsan inanmak istiyor sevmek istiyor bu yüzden şehnazı kitabın sonunda anladım ve hak verdim . Kitapta yeri geldi “E “ oldum yeri geldi Annesi oldum yeri geldi metresi olduğu sevgilisinin eşi oldum . Bu özdeşleşmektir ve kitap amacına ulaşmış oluyor bu durumda .
Merhabalar
Bugün töre kitapları ile aşık olduğum kalemlerinden çıkan Berdel serisi ile geldim. @sehnaz.gulsenn yazarların kalemini fazla seviyorum doğrusu okumayan kalmasın...
"Gökyüzün kadar sevdim seni, bir kelebeğin ömrü kadar sevmedin beni..."
Urfa toprakları bir kere daha ölesiye nefrete şahit oldu. Bir kere daha acıyla sınandı. Bir kere daha iç savaşı gördü. Bir kere daha hüznü ağırladı. Bir kere daha sevgiyle bağrına bastı sığınanları...
Mizgin abisi Rezan Şahmeran'ın kızı kardeşini kaçırmasıyla töreye karşı gelemez kendini sevmeyen istemeyen bir adamla evlenmek zorunda kalır.Ama Mizgin 15 yaşında bir düğünde gördüğü Rezan ağaya platonik aşıktır. Mizgin çok zorlanmayacagını düşünsede herzaman istediği gibi olmadı. Rezan kardeşine olan kızgınlığın sinirin hırsını Mizgin'den almaya hevesli.
Ah Mizgin güzel Mizgin hayat dolu cıvıl cıvıl bir kızdı. Evde elinden geleni yapıyor gelinliğini yerine getiriyordu.
"Bir kadın herkes için kendini feda edebilir miydi?
" Peki ya bir adam kendini feda eden bir kadının canını acımasızca yakabilir miydi? "
Mizgin herşey için okadar fazla çabalıyor ki bazen Rezan'ı dövmek istiyorum. Birisi aşık diğeri bir okadar öfkeli. Öfkesi yüzüne Mizgin'e etmeği kalmıyor. Eh be Rezan ağa elbet mizgin mizgin diye durduğun zamanlar gelecek.
Neyseki kıvama gelen Rezan Şahmeran artık Mizgin'e alışmış aşık dahi olmuştu her ne kadar kendisine itiraf edemesede. İşlerin birikmesi ile İstanbul'a giden ikili günleri geçiriyordu. Rezan Mizgin'i daha çok görmek istiyordu. Canım Mizgin'immm.
Çocuk diye aşşağıladığı kadının kendinden daha Yüce daha güçlü olduğunu unutuyor Rezan.
Son bir gece istemişti Mizgin sonsuz gece gibi.
Hüküm verildi Mizgin tekrar babaocağına dönecek....
"Dermanım ol dedim Mizgin derdim ol demedim. "
"Ama sen herzaman
öncelikle kitap beklediğim kadar kötü değildi. hatta çok beğendiğim, güzel yazıldığını düşündüğüm bazı sahneler de vardı ve hatta inanır mısınız ben bu serinin bütün orijinalsizliğine rağmen potansiyeli olduğunu düşünüyordum ama çok fena harcandı bence. ve bunun sebebi tamamen yazar (artık beceriksizliğinden mi, bu kadar popülariteyi kaldıramamasından mı bilemem) 21 yaşında olduğunu öğrenince çok şaşırdım ama bu da sebep değil. günümüz popüler yazarlardan bakın mesela rebecca kuang haşhaş savaşı'nı yakın yaşlarda yazmış. yaşının küçük olması kötü bir yazar olması için bahane değil ve lauren açıkça kötü bir yazar da değil benim gözümde aslında -potansiyeli olduğunu düşünüyorum. ama dediğim gibi işte, powerless üçlemesiyle iyi bir iş çıkardığını düşünmüyorum.
kitaba gelecek olursak öncelikle şunu belirtmek isterim ki yıldızı kesinlikle kai'dı. adam tüm kitabı sırtında taşıdı TEK BAŞINA ve bu puanı onun için veriyorum. yazara çok kızdım çünkü kai kitap boyunca resmen ikinci erkek muamelesi gördü ve hiç, hiç hak etmediği şeyler yaşadı. paedyn'e karşı duyduğu sevgi o kadar tek taraflıydı ki kahroldum onun adına. asla sahip olamayacağını bile bile, ve sahip olmak istemeye bile cüret etmiyordu çünkü hak etmediğini düşünüyordu. ah bebeğim bir bilsen gökyüzündeki bütün yıldızları nasıl da hak ettiğini... asıl hak etmeyen kişi paedyn. ayyy çıldırmak!!! yazar paedyn üzerinden güçlü kadın karakter yazdığını falan mı sanıyor? lütfen biri şu yazarlara küstah, dengesiz, bir dediği bir yaptığını tutmayan karakterlerin güçlü kadın karakter olmadığını söylesin - aynı şekilde her eline kılıç alan, iyi dövüşenler de güçlü olmuyor. (gerçi popüler kültür bizi ele geçirmeye devam ettikçe daha çok maruz kalacağız hem bu kişiliksiz, derinliksiz karakterlere/kurgulara, hem de özensiz, sırf
Reklam
Reklam