“İnsanın midesini bulandıran, sersemleten bir şey! Sartre’ın kusmak dediği şey budur işte. Her birimiz “Sizif”le aynı kaderi paylaşıyoruz. Evrenin sahibi Zeus tarafından şu azaba mahkum edilmişti “Sizif tanrıçası”: Çok ağır bir kayayı dağların eteklerinden omuzlayıp büyük zahmetlerle tepedeki kaleye kadar çıkarırdı. Kalenin yanında ulaşınca, kaya omuzundan kayıp dağın eteğine kadar yuvarlanırdı. Tekrar dönüp Kaya’yı omuzlar, yukarı çıkarırdı; kalenin zirvesine varınca kaya yine düşerdi, yine geri dönerdi, olmadı yine, olmadı yine, yine, yine, yine… Tâ sonsuza kadar!”