Memleketi içinde bulunduğu gerilikten kurtarmak için herkesin kendine göre şifalı bir tedbiri var. Herkes için yalnız kendi tedbiri doğru, bunun dışında kalanlar ehemmiyetsiz, yanlış...
İnsanların hayvanlardan en farklı olan uzuvları, dimağlarıdır. Eğer yaptığımız işlerle hayvanların efali arasında bariz bir fark aramak istersek bunu, ancak dimağımızın yaptığı işlerde bulabiliriz. Yoksa yemek, uyumak, tenasül etmek diğer mahlukatta da vardır.
Edebiyat, bütün sanat şekilleri ve nevileri, maddi maddi menfaatlerden uzak ilim, hep bu dimağı hususiyetin neticeleridir. Ve ancak insan dimağına bu maddi ihtiyaçlarla alakası olmayan hissi bir faaliyet imkanını verdiğimiz zaman hayvanlıktan kurtuluruz.
Şu halde münnevver, malûmatları ve dimaği kabiliyetleri inkişaf etmiş bir insan olmak, herhangi bir gayeye vusul için kullanılan lüks bir vasıta değil, doğrudan doğruya bir gayedir, kendimize insan diyebilmek için lazım olan en birinci gaye...
Ve biz, bu gayeyi daha hasis arzulara vasıta olarak kullanırsak, dimaği tekamülü iyi izdivaçlar yapmak, kendimize mevki temin etmek için istersek, en asil bir uzvumuzu hayvani arzularımıza uşak olarak kullanmış, beşerliğimizden kaybetmiş oluruz...
İnsan biraz beğenilmeye, alkışlanmaya başladığında sebebini anlamadığım bir dürtüyle herkes tarafından sevilme arzusuna kapılıyor. Tamam, bunu hobi olarak yapın ama meslek hayatınızda bunun adı intihardır.