Ortaokulda tufak tefek bir Türkçe öğretmenimiz vardı, Yurdanur Hanım. O yıllardan onunla ilgili aklımda kalan tek şey Orhan Veli sevgisiydi. Bütün sınıfa da Orhan Veli sevgisini aşılamıştı. Rahmetle anıyorum kendisini.
Hiçbir Şeyden Çekmedi Dünyada
Nasırdan çektiği kadar;
Hatta çirkin yaratıldığından bile
O kadar müteessir değildi;
Kundurası vurmadığı zamanlarda
Anmazdı ama Allahın adını,
Günahkarda sayılmazdı.
Yazık oldu Süleyman Efendiye
Mesele falan değildi öyle,
To be or not to be kendisi için;
Bir akşam uyudu;
Uyanmayıverdi.
Aldılar,götürdüler.
Yıkandı, namazı kılındı, gömüldü.
Duyarsa öldüğünü alacaklılar
Haklarını helal ederler elbet.
Alacağına gelince…
Alacağı yoktu zaten rahmetlinin.
ITüfeğini depoya koydular,
Esvabını başkasına verdiler.
Artık ne torbasında ekmek kırıntısı,
Ne matarasında dudaklarının izi;
Öyle bir rüzgar ki,
Kendi gitti,
İsmi bile kalmadı yadigar.
Yalnız şu beyit kaldı,
Kahve ocağında, el yazısıyla:
‘’Ölüm Allahın emri,
‘’Ayrılık olmasaydı.’’
Orhan Veli KANIK