Sosyal medyanın doğası kalpleri her an yara almaya müsait hâle getiriyor. Çünkü orada gördüğümüz şeyler çoğu zaman sahte mutluluk, beğeni kültürü ya da başkalarının hayatının parlatılmış bir kesiti oluyor. İnsan kendi hayatını bununla kıyasladığında, elindekiyle yetinemiyor,kalbi kırılmaya, eksiklik hissetmeye daha açık hâle geliyor. Bir fotoğraf, bir yorum, bir görmezden gelinme bile kalpte ince bir çizik bırakabiliyor. Çünkü sosyal medya, duygularımızı sürekli görünür ve ölçülebilir hâle getiriyor. Kaç beğeni, kaç yorum, kaç takipçi.. Bu ölçüler, kalbin en hassas yerini, yani değer görme ihtiyacını doğrudan hedef alıyor.
Geçmişe bir şiir. /:Şiir
İçimdeki Çocukluğa Gömüldün
Aşk dediğin nedir ki?
Bir ince ip, bir de sen.
İp beni boğar da,
Gelip bir kessen.
Nasıl gülebilirim,
Ruhum yavaş yavaş ölürken?
Nasıl bu kadar uzak olabilirim,
Seni deli gibi severken?
Neyse, çay demledim.
Bilirsin, alkol beni bozar.
Kalbimin titremesini dinlediğinden beri
Başladı bende unutkanlıklar.
Seni severken geceye çöktü
Senli düşünceler, umutlar.
"Ben seni seviyorum" diyemedim hiçbir zaman,
Bu yüzden sevdam var diye dolaşamadım.
Sensiz kaldı sokaklar,
Sessiz kaldı adımlar.
Anlat deme; ben seni
Rabbime anlattım.
Gözyaşımı secdeye damlattım.
İyi hoş, güzel sevdim seni ben.
Seni severken bile
Reklam
Geçen yaz için böyle dantelimsi straplez ince bir şey aldım.Annem diyor ki: "Bunu çamaşır makinesine atsak cereyan israfı olur." Dedi aynen böyle .ddd Ne diyeyim farklı bir bakış açısı :DD Sen bunları mağazanın neresinden çıkardın diyor birde ah anam...msidhdidj Tamam biraz açık ama yazın o altınkum şeridinde dükkanda çalışırken gördüklerime kıyasla yeminle daha kapalı aq.Neyse okuduysanız sağolun .d
Kalbin Titreyişi: Mü’min Olmanın Sırrı ve Enfâl’in Aynası
İnsan, yeryüzünde bir mana arayıcısıdır. Dünyanın gürültüsü, günlük telaşların sisi ve nefsin bitmek bilmeyen fısıltıları arasında ruh, hep sığınacak güvenli bir liman, kalbi mutmain kılacak bir hakikat arar.
İşte bu arayışın en saf, en dikişsiz ve en yalın cevabı, asırlar öncesinden gelip bugünün ve yarının insanına rehberlik eden ilahi kelamda gizlidir: "Mü’minler ancak o kimselerdir ki; Allah anıldığı zaman kalpleri ürperir." (Enfâl Sûresi, 2)
Bu ayet-i kerime, sadece bir inanç tanımı yapmaz; kalbin röntgenini çeker, imanın samimiyet testini önümüze koyar.
Kalbin Ürperişi: Korkudan Muhabbete Açılan Kapı
Buradaki "ürperiş", sıradan bir korkunun ya da ürkmenin çok ötesindedir. Bu, haşyettir.
Haşyet; içinde sonsuz bir saygıyı, derin bir hayranlığı ve en önemlisi de sonsuz bir aşkı barındıran titreyiştir.
Bir kulun, kâinatın yegâne sahibinin, sevmeye ve sevilmeye en layık olan Yâ Vedûd’un adını duyduğunda, O’nun azameti ve cemali karşısında kendi acziyetini hissetmesidir.
Nasıl ki rüzgâr değdiğinde bir yaprak hafifçe titrer, nasıl ki deniz dalgalandığında sahili ince bir sızıyla döver; mü'minin kalbi de Allah’ın adı anıldığında öyle bir ihtizaza, öyle bir harekete geçer.
Bu titreyiş, pas tutmaya yüz tutmuş kalplerin cilalanması, dünyalık tozların ruhun üzerinden savrulup gitmesidir.
İman, durağan bir kabul değildir; o, her an canlı tutulması gereken bir aşktır.
Ürperiş, kalbin hayatta olduğunun kanıtıdır; duyarsızlaşmamış, katılaşmamış, merhametini kaybetmemiş bir yüreğin can çekişi değil, aşkla can buluşudur.
Yeryüzünde İz Bırakanların İmanı
Bu ayetin çizdiği mü'min portresi, hayattan kopuk, kabuğuna çekilmiş bir insanı anlatmaz. Aksine, Allah’ın adı anıldığında kalbi ürperen bir insan, o
''İnce tavırlar, güzel davranışlar yürekten gelir. Bu yüzden, aldıkları eğitime rağmen bazı soylu kişilerin davranışları kötüdür'' diyor Balzac. Bu yüzden içten gelmeyen her davranışın pratikte sağladığı fayda ve huzur eksiktir.
Bir gece sen
Dün gece rüyamda gördüm seni,
gözlerin bana bakıyordu,
sıcaklığın gecenin sessizliğini dağıtıyor,
üşüyen bedenimi usulca sarıyordu...
Uyandığımda her şey yerli yerindeydi,
ama rüyadan kalan o his hâlâ içimdeydi.
Sanki bir anlığına zaman durmuş,
dünya yalnızca senin adınla konuşmuştu.
Ve ben, geceden kalan o ince izi,
sabaha taşıdım fark etmeden...
//>Lyris
Reklam
Reklam