aklına nana’nın bir keresinde söylediği şey geldi; her bir kar tanesinin, dünyanın bir yerinde haksızlığa uğrayan bir kadının ağzından dökülen bir ah olduğunu, bütün bu iç geçirmeler gökyüzüne yükseliyor, bulutlar halinde toplanıyor, sonra minicik parçalara bölünüp sessizce aşağıya, insanların üstüne yağıyordu.
bizim gibi kadınların neler çektiğinin göstergesi, demişti. başımıza gelen her şeye nasıl sessizce katlandığımızın.
benim içimdeki çocuk büyümedi. (yirmiüçnisanda onu da bir saatlik başbakan yapsalardı belki büyürdü. hayır, büyümezdi) yıllardır taşıyorum içimdeki çocuğu; yaşamadığı için büyümedi hiç, amcası.
sevgilim ben şimdi büyük bir kentte
seni düşünmekteyim. elimde uçuk mavi bir kalem, cebimde iki paket sigara hayatımız geçiyor gözlerimin önünden çıkıp gitmelerimiz, su içmelerimiz, öpüştüklerimiz, ağlarım aklıma geldikçe gülüştüklerimiz.