insanlık için en büyük dileğim barış, huzur ya da neşe değil. başka birinin ölümü karşısında bizim de içimizde ufak bir şeyin ölmeye devam etmesi. öyle ki bizi insan yapan şey, yalnızca empatinin getirdiği acı. ve bunu kaybedersek, tanrının hiçbir versiyonu bizi kurtaramaz.
“…zaman zaman diğer tırpanları bunu yapmaya neyin ittiğini merak ediyorum. kimileri için bir kibir göstergesidir bu: "benden öğren ve bana hayran ol çünkü ben çok bilgeyim." diğerleri için ise belki de çocuk sahibi olamamalarının bir telafisidir. "bir seneliğine benim oğlum ya da kızım ol ve seni yaşam ve ölüm üzerinde güç sahibi kılayım." başkaları için ise kendi devşirmelerinin bir hazırlığı olmalı bu: “benim yerime geç ki ben de bu dünyadan tatmin olmuş bir şekilde ayrılabileyim."