Adem'in yaratılışının başlangıcından bu güne kadar, yani insanın varlık sahnesine çıktığı anda itibaren doğru olan bir yasa vardır: İnsanın önce ihtiyacı vardır, sonra insan refaha erişir. Daha sonra refah boşluk ve anlamsızlığa, boşluk ve anlamsızlık isyana, isyan ise zahitlik ve öznelcilikle sonuçlanır.