Çok ağrım var… yine aynı yerden, yine aynı inatla.
Nefes alıyorum ama içime ulaşmıyor sanki.
Sanki ciğerime değil de, boş bir odaya gidip geliyor nefesim.
Dayanıyorum…
ama insan bazen dayanmakla yaşamak arasındaki farkı kaybediyor.
Bir süre sonra acıya alışmıyor da,
kendini yavaş yavaş yok saymayı öğreniyor.
Bir yere uzansam geçecek sanıyorum,
ama geçmiyor.
Ağrı benimle birlikte uzanıyor yatağa.
Hatta bazen benden önce gidip yerleşiyor yastığa.