Yaş aldıkça, sevdiğim tüm insanların hayatımdan teker teker çıkması gerçeğiyle yüzleşip duruyorum. Oysa her şey başta ne kadar büyülü ve kalıcıydı. Sevgimin sonsuza kadar süreceğini sanırdım. Onları sarıp sarmalar, her şeyden korumak isterdim. Şimdi ise yüzüme çarpan gerçeklikle baş başayım. İşin daha acı kısmı ise bu kırgınlığın ne zaman geçeceğini bilmiyor olmam. “Düştükçe kalkacaksın.” derler ama nasıl kalkacaksın, kalkmak istiyor musun ya da tek başına mı kalkacaksın diye sormazlar. İnsanoğlu işte. :)