!!!SPOILER!!!
ya henriette öl ya öldür kendini. yani öldün zaten de keşke ecelinden değil kendini vadiden atsaydın da ölseydin. nasıl utanmaz bi insansın kanım çekildi okurken. hem kocanı cebinde tut hem felix'e ha bire elini omzunu öptür hem de sen benim oğlum gibisin çek zavallı çocuğa. hadi bunu yaptın neden oğlan başkasına aşık olunca kendini deli ettin. hadi ettin ölüm döşeğinde niye kızını felixle evlendirmeye çalıştın. skandal. tam bi domuz ensestsin bi tek felix'e yazdığın mektup güzeldi. o kısım dışında rezalet bir kitap balzac sana da yazıklar olsun. dünya klasiğine young adult romance romanı gibi inceleme yazıyorum. daha fazlasını haketmiyor.
Her şey yolunda giderken bir sabah karısının burnun yamuk demesiyle hayatı alt üst olan kahramanımızın hikayesini okuyoruz. Karısının söyleminden sonra varoluşunu sorgulamaya başlayan ve bir insansın bir kişi mi, hiç kimse mi yoksa binlerce olduğu mu sorusuna cevap arıyor. Biz başkasının beni gördüğü şekilde miyiz yoksa içimizde kendimizi gördüğümüz sır mıyız?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hayatta kal, oyunda kal, insan kalPolisiye / Gerilim
Tolstoy: "Acı duyabiliyorsan canlısın. Başkalarının acısını duyabiliyorsan insansın.". Güney'in yaşadığı da buydu ancak tek farkla: yalnızca kâbuslarında.
.
Küçücük yüreğinin deli gibi çarpmasına neden olan o korkulu düşlerin en can alıcı noktası hiçbir girişimde bulunamaması. Gözü açıkken duyduğu fısıltılar, fısıltılar, fısılt, fıs...
.
Bazen suyun içinden çıkan bir el, bazen uçurumun kıyısında düşeyazan bir çocuk görüyor ama ne yaparsa yapsın bir türlü kurtaramıyor. Sürekli "Nefes kadar yakınımızdalar." diyor, kim olduklarını bi' öğrenemiyor.
.
Zzzzzt, zzzt, zzzzz...
.
Bu çınlamayı her duyduğunda içine bir korku düşüyor. Büyümesine rağmen hâlâ o çocukluktaki korkuyu yaşıyor. Hepsinde de değer verdiği biri göçüp gidiyordu ama aralarında yıllar vardı seslerin.
.
Büyüdü, korktu; okula gitti, korktu; evlendi korktu; yazar oldu, korktu; baba oldu korktu derken sesler onu ikinci çocuğu doğarken yine yakaladı. Sonra mı?
.
Bi' yeri acıyor, bi' yeri sızlıyor ama karşı koyacak gücü bulamıyor. Sonra yine o ses başladı: Zzzt, zzzt, zzz...
.
Bu laneti neydi, niye onu bulmuştu? Kâbuslarındaki gizem neydi, k*tiller kimdi? Daha kaç sevdiği, tanıdığı göç edecekti onun yüzünden? Yıllar boyu ülkede yer yerinden oynamış, o hiçbir şey yapamamıştı üstelik çünkü...
.
Sonra bulanık gölgeler gördü, geçmişten geliyorlar gibiydi. Kim olduklarını seçince büyük bir şok dalgası sardı hücrelerini. Ama yine kıpırdayamıyor, yalnızca duyup görüyor, tanık oluyordu. Ancak bu kez istediği yanıtları almak da kararlıydı.
.
İçinde bulunduğu durumu kavradıkça yeniden adrenalin sardı bedenini. Onları yakalayacaktı artık. Çok ince bir buzun üzerinde yürüyordu, kırılırsa dünyası kararacak.
.
Peki, her şeyi çözebilse lanet seslerden kurtulabilecek mi? Gölgeler onu izlemeyi bırakacak mı?
.
Polisiyeye yeni bir
Karmakarışıklardayım ve üzgünümDuygu ve Düşünce
Puan vermedi·560 syf.·
2026 3. kitabı
Karmakarışıklardayım ve üzgünüm
Biri sayesinde tanıdım Tehlikeli Oyunlar'ı. Oyun yazan, oyun oynayan Hikmet'i ise 6 ya da 7 yıl sonra okumuş oldum.
Benim için ağır bir kitaptı. Kitap okumaya geç başlayanlardanım. Elimde uzun süre kaldı ama içime sindi; şimdi dönüp baktığımda, iyi ki diyorum.
Tehlikeli Oyunlar... Ne gerçek ne hayal; kayboldum. Kaç Hikmet'le tanıştım bilmiyorum. Yaşamla ince ayarda bağ kurmuş biriydi. Sadece kendi karmaşasını değil, bu düzene dair söyledikleriyle de o dönemden bugüne pek bir şey değişmediğinin kanıtlarını sunuyordu.
Albay, harika ve sabırlı birisin. Her eve lazım cinsinden...
Anladım ki hayat da biraz böyle değil mi? Biz sadece dile getirmekte yetersiz kalıyoruz. Oysa içimiz, yuta yuta büyüttüğümüz bir cadı kazanı.
Ve...
Oğuz Atay, sen ne ince, ne hassas bir insansın. Bu dünyadan böyle güzel bir insan geçmiş. Seni tanımak onurdu.
Teşekkür ederim.
Ben bir insandım.
Kitabı ele aldığınız anda bırakamıyorsunuz. Sürükleyici, merak uyandırıcı bir anlatıma sahip. Roman bir gazetecinin çocukluk arkadaşının ölümünü duyduğunda memleketine gidip araştırmaya başlaması, arkadaşının başına gelenleri öğrenmesi ile devam ediyor. Tabii araştırma yolculuğunda harese denilen kavramın bizzat insanında içinde var olduğunu bile bile o ölüme yürüdüğü anlıyor ve kavrıyor. Arkadaşı Hüseyin'in ne kadar iyi bir insan olduğu. Ve çocukluk anılarına indiği günleri , o zamanın koşullarından bahsediyor. Kitapta en dikkat çeken karakterler Hüseyin ve Meleknaz 'dır. Ah Hüseyin neler neler yaşadın ama aklında tek bir isim vardı .Ne kadar da yüreği güzel temiz bir insansın. Meleknaz dikkatimi sessizliği çekti. Onca acıya ,onca zulme ...rağmen .
Hüseyin ölüm döşeğindeki son sözleri " ben bir insandım. " demesi biz okurları duraklatacak ve bunun tesirinden zor çıkartacaktır.
"Merhamet zulmün merhemi olamaz !"
Kitap bizi insanlığımızı sorgulmamıza yöneltiyor. Bizler ne kadar insanız. Sadece kendimizi düşünüp duruyor dışarıda olanlara kayıtsız kalıyoruz.Bu vicdan mıdır, insanlık mı?
Keyifli okumalar , dilerim.
Kitap için sayfa sayısına rağmen 24 saatte biterek bir ilk'e imza attı diyebilirim. Çünkü konuya girmek için gereksiz yere uzatılan sayfalar karşılamadı beni. İlk sayfalardan içine hapsedince bitirmeden çıkmak olmuyor malumunuz. Tabi ki çok sevdiğim ve bir kaşık suda boğmak istediğim henüz iyi miii, kötü mü olduğuna karar veremediğim gizli kahramanlarım vardı. Bunların yanı sıra hayrete düşürenler de vardı ki ana karakterde bunu sık sık yaşadım. "sen insansın" diye tutup sarsmak istedim. "evet yakışıklı olabilirsin, çekici olabilirsin, zeki olabilirsin, pratik zekaya sahip olabilirsin, dirayetli olabilirsin, sadık olabilirsin, iradeli olabilirsin, romantik olabilirsin, düşünceli olabilirsin, detaycı olabilirsin, merhametli olabilirsin, acı çekmiş olabilirsin, dürüst olabilirsin, güvenilir olabilirsin ... Ama hepsi birden olamazsın kendine gel" demek istedim. Ama bu büyüyü bozmak istemediğim için sustum.
Bir karakterde bu saydıklarımın hepsi var ve bu yüzden başına gelenleri, verdiği tepkileri, olaylara yaklaşımını, bulduğu çözümleri merak ve hayretle okuyorsunuz. Sanırım kitabın sıkmaması da
bundan kaynaklanıyor. Şahsen ben sıkılacak vakit bulamadım. Karakterlerin ağzından, geçmişlerine yönelik anlattıkları hayat kesitleri de çok etkileyiciydi. Hepsinde ayrı bir kırılma noktası mevcut. Eh böyle olunca yan karakterlerin hayatları da okuyanı sıkmaktan uzaklaşıyor. Tepkileri hafif bulduğum kısımlar yok değil, ama karakterlerimiz daha sonra birbirlerine anlatırken ya da hatırlarken yaşıyorlar asıl yoğunluğu. Bu yüzden devamını çok merak ediyorum. Tek kötü yanı var, fazla kahve içirtiyor.
Okuyunuz efendim, hayatın içinde ki her duygudan dozunda bulacaksınız.
Keyifli okumalarınız daim olsun...
