Nurullah Genç şiirlerinin bağımlısı olarak bu kitabı her okuduğumda bir roman değilde sanki mısra mısra şiir okudum.Elime almamla bir solukta okudum.Bir zamanlar üstüne toprak attığım o duyguları tekrar yerinden çıkarıp kalbime kondurdu.Emre(kitaptaki karakter )ile yaşadım bende bütün duyguları..
Hani bazen dünya çok gürültülü gelir de insan sadece susup birinin onu anlamasını bekler ya , işte Nurullah Genç o sessizliği alıp kitap yapmış, adını da İntizar koymuş.
Okurken ; bazen işte tam olarak bunu hissediyorum da adını koyamıyorum dediğim yerler çok oldu.
Aşkın sadece bir kişiye duyulan tutku olmadığını, aslında hakikate giden yolda bir köprü olduğunu o kadar naif işlemiş ki hocam...
Modern zamanın telaşı içinde unuttuğumuz o ince sızıları hatırlatıyor bize.
Kitapta beni en çok vuran şey Genç'in beklemeyi (intizarı) pasif bir çaresizlikten çıkarıp, asil bir duruşa dönüştürmesi oldu.. Eğer ruhunuzun inceliklerle hemhal olmaya ihtiyacı varsa, bu kitabı listenin başına ekleyin derim.
9.5/10 (O yarım puanı da bekleyişin bitmek bilmeyen sancısına kestim...)
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
“Hayat bir çatışmalar vetiresi...
Yeryüzü örselenen, kemirilen, lokma lokma yutulan bir
mumya.
Toprak ölesiye soğuk.
Ve gökyüzü!..
Bir gökyüzü kalmıştır umutlarının tutunduğu.”
İntizar tam olarak yukarıdaki alıntı ile özetlenebilir. Adından da anlaşılacağı üzere kitap, bir aşk romanı. Yazar, bu kitabında aile zoruyla yapılan evliliklerin sonuçlarını Emre ve Ayşe’nin odağında ele alıyor. Her bölümü kahramanlardan birinin gözünden okuyor, onun hislerine ve düşüncelerine ortak oluyoruz.
Kitabın başında ilerlemekte biraz zorlandığımı itiraf etmeliyim. Yazarın dilinin burada son derece ağdalı olması, karakterlerin birbirine karışması zorlanmamdaki en büyük etkendi diyebilirim. Ancak kitap ilerledikçe ve karmaşıklıklar çözüldükçe kitap akıcı hale gelmeye başladı.
Yazarın şiirlerinin yanında bir de ‘Yollar Dönüşe Gider’ adlı romanını okumuştum. Orada daha çok olay örgüsü ön plandayken, İntizar’da şiirsel bir dil kullanılmış. Olay biraz geri planda kalırken, karakterlerin iç dünyaları ustalıkla işlenmiş burada.
Velhasıl, sevmiyorsanız evlenmeyin dostlar. Sevgiyle yetiştiremeyecekseniz çocuk sahibi olmayın. Sevgiyle kalın…
Bazı kavuşmalar ahiretle kalır…
Benim için Emre ile Ayşe’nin hikâyesi de böyle. Emre, Ayşe’ye hiç kavuşamadı; ama ona duyduğu sevgi hep tertemiz kaldı. Belki de bu yüzden değerliydi. Çünkü bazen insan, kavuşamadığı için daha derinden sever. Ve bazı sevgiler, dünyaya sığmayacak kadar masum olduğu için ancak ahirette tamamlanır.
36 yaşında düştüğü belediye çukurundan 76 yıldır ruha işleyen dizeleriyle seslenen Orhan Veli’yi anladığım bu satırlar içimde bir yerde hep yaşayacak. Yoksulluk, çaresizlik, kuvvetli bir kalem olmasına rağmen siyasetle ezilen bir ruhun kısa ömrüne sığdırdığı ve aşık olduğu kadına yazdığı mektupları okumak şiirlerini daha anlamlı kıldı bende.
Ölümle pençeleştiğini bilmeden Veli’ye yazdığı mektubunda onu rüyasında gördüğünü ve bir an evvel uzun uzun cevabını beklediğini yazan Nahit Hanım, ölüm haberinin gelmesiyle neler hissetti acaba? Veli belki de sancılı geçen mektup bekleme günlerinde nazını seve seve çekerken yazmıştı Nahit Hanım şu dizeleri;
Ötesi yok şehre ulaşınca kaderin yolu
Pişman bir el kapayacak kapısını ömrünün;
Hatırlayacaksın beni gözlerin yaşla dolu,
Güzelliğin yalnız mısralarımda kaldığı gün.
Bir Garip Orhan Veli’yim derken kaderini çizmişti bilmeden ya da hissetmişti. Cebindeki üç beş kuruşla ömür geçirmiş ama ölümsüz dizelerin de şairi olmuştu. Zaten saraydan da sanat çıkmazdı ya o da ayrı.
Edebi türler içinde mektup kişinin şahsi tarihini en iyi yorumlayabileceğimiz türdür bence otobiyografiden daha özel daha güzel…
Meraklıları için naçizane tavsiyemdir ki;
Sabahattin Ali’nin “İki Gözüm Ayşe”,
Nurullah Genç’in
“ İntizar” kitapları bu türün en güzel örneklerini barındırıyor.
Nahit Hanım’ın ölümüne değin yayınlanmasına izin vermemesi boşa değilmiş. Veli’yi daha yakından tanımak isteyenlere tavsiye
🩵 Sana senden şikayet eden mektuplar yazıyorum.
🩵 Bugün için sana da bana da bu kadar imkansız görülen bir saadet, günün birinde gerçek olabilirse bütün ömrüm içindeki kayıplarından hiçbirine üzülmeyeceğim.
🩵Nazım en çok sana geçer.
#gkyzktpasu #iyikikitaplarvar #okudumbitti
Sen yandın, ben kavruldum..
Şimdi bu kitapla alakalı bir inceleme yazacağım. Yerden yere vuracağım bu kitabı üslubunu beğenmediğimi yazarının bu işi hiç beceremediğini söyleyeceğim. Söyleyeceğim ki Nurullah Hoca'nın kulağına gitsin gitsin de bir daha kalemi eline almasın. Uzak dursun kalemden kağıttan yazmaktan çizmekten. Ne şiir yazsın ne roman bundan sonra.
Ah be Nurullah Hoca ne yaptın sen böyle? Ne kadar geç kalmışım bu kitaba. Hani "Kalem kalbe dokundu." diyorlar ya işte bu kitap tam da öyle. Okuyanın kendi hayatından da bir kesit bulabileceği o nadir kitaplardan.
Kitabın adı "İntizar" olunca insanın aklına ilk olarak Neşe Karaböcek ve söylediği şarkı ya da "el-intizâr eşeddü minen-nâr: Beklemek ateşten daha şiddetlidir." sözü geliyor. İşte mutlaka okuyacağınız bu kitap akla ikinci gelen kısımla alakalı. Yani "beklemek" ama öyle kuru kuru değil. Hasretle, aşkla, hicranla kor olarak, kül olarak beklemek. Herkesin bir beklediği var. Kitabın her karakterinin kendine göre hayattan insanlardan bir beklentisi var. Hani dedim ya okuyan herkesin hayatından bir kesiti mutlaka bulabileceği bir kitap diye. Okuduğunuzda beni daha iyi anlayacaksınız.
Kitabı okurken ve okuduktan sonra şöyle bir düşündüm de aslında İntizar etmediğimiz bir anımız yok hayatımızda. Her anımız her günümüz beklemekle geçiyor. (Ya da geçmiyor. ) Çocukluğumuz, gençliğimiz, orta yaşlarımız hatta ihtiyarlığımız bile bekleyerek geçiyor. Kimi beklediğine kavuşuyor kimi de kavuşamıyor. Kiminin bekleyişi kısa sürüyor kimi ise kavuşmayı başka bir aleme bırakıyor.
Kısacık bir kitapta koskoca bir hayatı anlatmış Nurullah Hoca. Daha önce yazdığım incelemede de söylediğim gibi uzun uzun karakter tahlilleri roman analizleri yapamıyorum ben elimden gelmiyor. Ama bu kitapla da duygusal bir bağ kurmuş olabilirim. Kim bilir belki ana