Ruhun büyük mesafeler kat etmesine vesile olacak ufacık adımları atmayı akıl edebilmek için, ille de ölmek üzere olmak mı gerekiyordu?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ölüm haberi tuhaf şey. İstenmeyen misafirlere benziyor.O gelince evin bütün düzeni bozuluyor. Kap kacağın yeri değişiyor, kimin nereye oturacağı karışıyor, her yerimiz ayıplanacak tozlar içinde kalıyor sanki, ne kadar ovsak da bir türlü tam temizlenmiyor.
Hayat öğretmemiş henüz bana, en sersemletici yumruklar, hep böyle yukarıdan baktıklarınız tarafından, aşağıdan çakılanlar.
Puan vermedi·975 syf.·
2026 8. kitabı
Ama zihin, bireyin sahip olduğu bir şeydir.
Kolektif beyin diye bir şey yoktur. Kolektif düşünce diye bir şey de yoktur. Bir grup insanın vardığı anlaşma, ya bir uzlaşma, ödün verme sürecidir, ya da birçok bireysel düşüncelerin bir
ortalamasıdır. İkincil önem taşıyan bir şeydir.
Birincil eylem ... yani mantık yürütme süreci...
bir tek kişinin tek başına yapması gereken bir
şeydir. Yemekleri bir sürü insana
paylaştırabiliriz. Ama kolektif bir midede
sindiremeyiz. Hiç kimse kendi ciğerlerim,başkasının yerine solumak için kullanamaz. Hiç
kimse kendi beynini, başka birinin yerine
düşünmek için de kullanamaz. Vücudun ve ruhun bütün işlevleri bireysel ve özeldir.Paylaşılamazlar ve devredilemezler.
