vaenoctis
@irem3391
" zaaflardan anlıyorum, aşk da zaafların en kötüsü "
13 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Artık söylenen ninnileri duyamıyorum, ağıt yakıyor insanlar ve kalbim bunu seviyor. Küçük bir kız olmak istemiyorum, küçük kızları çok incitiyorlar ama büyüdüğümde de üzerimden geçmeye devam ediyorlar. Sadece eskisi kadar korkmuyorum ve arabalara vurmayı biliyorum. Üzerime doğru geldiklerinde, beni ezeceklerini bildiğimde ayağa kalkıyor ve onlara vurmaya başlıyorum. Bazen üzerime gelmedikleri zaman ve orada olmadığım zaman da onlara bunu yapmak istiyorum. Bütün arabaları, beni çevirdikleri gibi bir hurdaya çevirmek istiyorum. Kimseye söylemiyorum; evimizin üzerindeki sokak lambasını ben kırdım. Küçük bir kızın yoldan geçtiğini görmelerini istemiyorum. Bilmiyorlar ama yaralarımın etrafında tekerleklerin izi var. Kız kardeşimse onların geçtiği yollara çiçekler ekiyor. Bu yolları güzelleştirmiyor, sadece ezilecek daha fazla çiçek yaratıyor. Bense o çiçekleri koparmak istiyorum.
"Geçti," diye fısıldadı kulağıma. "Hepsi geçti artık."
"Geçmeyecek," dedim. Gardımı paramparça etmişlerdi. "Bunu neden yaptın?" diye sordum. "Sadece oyununu oynamalıydın. Her insan gibi sen de sadece ihtiyacın olanı ve istediğini almalıydın. Neden daha fazlasını istemek zorundaydın?"
"Daha fazlasını istemiyorum. " Sesi ağlamaklı çıkıyordu. "Senin iyi olmanı istiyorum."
"Ama ben kötü biriyim, Ayza."
Hep daha çok yakacaklar canını, sırf daha çok yaz diye. Onlar vurdukça daha çok yazacaksın. Daha çok. Hep daha çok. Bir gün yazamayacağın kadar alınacaklar canını, elinden kanlar sızarken sen daha çok yazacaksın. O kadar ki akan kan yazdığın mürekkebi kapatacak, o kadar ki kendi kanınınla doldurup kalemi yine de yazacaksın. O son darbe öldürecek mi yoksa durduğunu sandığın kalbi hayata mı döndürecek sen karar vereceksin. En zor kararları hep sen vereceksin. Savaş bitti sandığın zaman kaybedeceksin mesela,
savaş hiç bitmeyecek. Batmasaydı eğer Titanik, kimse sesini duyamayacaktı; yanmasaydı eğer Anka, küllerinden doğamayacaktı.Herkes alıp başını gitmek isteyecek, sen sadece onu bırakıp… Her şeyi kendi içinde yaşamayı öğrendiğin zamanlar olacak. İçinden seveceksin mesela… En güzeli o olacak. Ve içinden ağlayacaksın, biliyorsun; dinleri ayırabilirsin, dilleri ayırabilirsin, renkleri ayırabilirsin ama bütün insanlar aynı dilde ağlar. Aynı dilde çekeriz acımızı, bundan kaçamazsın. İntihar etmek istersen kurtaracaklar mesela çünkü onlar herkesi kendi öldürmek isteyecek. Yaşamak koyacaklar bunun adını, sen ne demek olduğunu belki de hiç bilemeyeceksin...
Sanıyordum ki o ışıltılı kalabalıkla yeniden doğacağım ben. Her şeye yeniden başlayacağım. Bazı geceler uykum yokken ve ertesi gün istediğim saatte kalkma şansım varken önce bir kahveyle keyiflendiriyordum kendimi. Arada yanına çikolata ekleyerek biraz daha şımartıyorum... Öyle tatlı bir mutluluk yaşıyorum o an için. Bazen ise resim yapıyorum. Ama mutlaka gözlerimi kapatıyorum sonunda. Ya diyorum; gitsem mesela, görsem oraları... Giderken ne hissederdim? Oraya adım attığımda nereye giderim? Eşyalarımı hazırlarken, bilmediğim bir iklime beşinci mevsime dalarken kışlık mı, yazlık mı seçmeliydim mesela? Al götür beni rüzgâr! Yok, hayır, biraz daha kalacağım. Ya da kalmak zorundayım. Bu kafesin anahtarını bulana kadar kıramam zincirleri.
Derin bir nefes alıp içimden mırıldandım.
"Çıkarın beni buradan."
Puan vermedi·424 syf.·
2020 8. kitabı
