İrem Byc
@irem_3335
Sınıf öğretmenliği
Ege Üniversitesi
Mersin
20 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Hermann Hesse ile ilk karşılaşmamı mümkün kılan Siddhartha, yalın fakat yoğun bir anlatım diliyle okuru metnin içine çeken bir yapı sergiler. Hesse, süsten arınmış cümlelerle insan ruhunun en temel sorgulamalarına yönelirken, anlatının akıcılığı okurda neredeyse durmaksızın süren bir düşünsel takip hâli yaratır. Bu sadelik, metnin felsefî derinliğini perdelemek yerine daha görünür kılar.
Romanın merkezinde yer alan Siddhartha karakteri, yaşamı boyunca süregelen bir arayışın temsilcisidir. Onun yolculuğu, dış dünyadaki öğretilerle başlayan fakat zamanla içsel bir farkındalığa evrilen bir bilinç sürecini yansıtır. Eser, Siddhartha’nın yaşamının son evresinde ulaştığı temel kavrayışı açıkça ortaya koyar: Aranan hakikat, dışsal otoritelerde ya da aktarılan bilgilerde değil, bireyin kendi iç deneyiminde saklıdır. Bu bağlamda Hesse, “gerçek” kavramını mutlak bir olgu olarak sunmak yerine, öznel ve deneyime bağlı bir yapı olarak ele alır.
Metin boyunca bilginin aktarılabilirliği ile bilgeliğin yaşantısal niteliği arasında belirgin bir ayrım yapılır. Kendini bilge olarak tanımlayan figürlerin, çoğu zaman yalnızca kendi gerçekliklerini mutlaklaştırarak başkalarına sundukları ima edilir. Buna karşılık gerçek bilgelik, herhangi bir öğretiyi sorgusuz kabul etmekten değil; çoklu deneyimlerin, çelişkilerin ve içsel yüzleşmelerin farkına varmaktan doğar. Hesse, bu yönüyle didaktik olmaktan kaçınan, fakat okuru sürekli düşünmeye sevk eden bir anlatı kurar.
(Bu bölüm spoiler içerebilir)
Siddhartha’nın duygusal dünyası da bu arayışın önemli bir parçasıdır. Oğluyla karşılaşmasına dek karakterin duygusal anlamda mesafeli ve neredeyse duyarsız bir tutum sergilediği izlenimi oluşur. Ancak yazar, bu duygusuzluğu yüzeysel bir karakter özelliği olarak değil, derin bir aidiyet eksikliğiyle
Reklam
“Okullarda çocuklara doğru dürüst bir eğitim vermiyorlar. Hayatı anlamanın metodunu öğretmiyorlar; insanların ruhlarında gizlenmiş olan duyguları uyandırmıyorlar. Milyonlarca insanımızın beyinleri, işlenmemiş çorak topraklar gibi duruyor, hiçbir meyve vermiyor.”
Rusyanın 1880’li yıllarında, Raçinski; en gözde üniversitelerden birinde en gözde profesörken makamını mevkisini bırakıp kendi köyüne gidip öğretmen olan, dertli, azimli ve hedefleri olan bir adamın mücadelesini anlatıyor. Yobazlaşmış, ahlaki değerleri körelmiş, alkolden başka bir şey düşünmeyen köy halkının aralarında keşfedilmeyi bekleyen cevher gibi çocukların olduğunu düşündüğü için köyde eğitim vermeyi tercih ediyor. Bu kararına çevresindeki insanlar karşı çıkmaya çalışsa da kendi bildiğini yapıp orada yeni umutlar yeşertmeyi ordaki halkı aydınlatmayı bir hedef haline getirip karşılaştığı zorluklara rağmen başarılı oluyor. Raçinski'nin yetiştirdiği her öğrenci, bir çok farklı alanda ilerleyip öğretmenlerinin çizdikleri yoldan ilerliyorlar. Ben bir öğretmen adayı olarak keyifle okudum.
Akıcı ve sade bir dil kullanan yazarın kısa ama öz bir gerçek hikayeyi ele aldığını görüyoruz.
Kitabı başta öğretmenlerin ve öğretmen adaylarının daha sonra öğrencilerin ve son olarak ülkesinin geleceğini düşünen hemen herkesin okuması gerektiğini düşünüyorum .
Yapabileceklerimizin sınırı yok, yeter ki isteyelim ve sonrasında da çaba gösterelim.
Yaşamak isimli kitap yorumuİnceleme
Kitabın dili sade ve akıcıdır. Bir ihtiyarın gençliğinde yaptıgı pişmanlıkları ve bunun sebebi olarak kaybettiği şeyleri anlatır. Bunu anlatırken aynı zamanda o dönemin baskılı yönetimini de okura yansıtmıstır. Tavsiye edebileceğim tek oturuşta bitirebileceğiniz bir kitap.
Bana asıl delinin bizler olduğunu öğretti ve istediğim şeyi özgürce diğer insanların ne düşüneceğine aldırış etmeden yapabileceğimi hatırlattı.
-alıntı-
"Dünyada öğretmenlerden ve matematikçilerden başka kimin gereksinmesi vardı ki cebire mutlu olmak için? İnsanları neden cebir gibi, geometri gibi ve daha bir yığın yararsız bilgi gibi şeyler öğrenmeye zorlarlardı?"
"Hayatta istediği hemen hemen her şeye kavuştuktan sonra, varlığının hiçbir anlama gelmediği sonucuna varmıştı, çünkü her şey her gün aynıydı. Böylece ölmeye karar vermişti."
