“Zararı yok” diyordu,Mösyö İbrahim.”Senin aşkın senin.Sana ait.Aşkını reddetse bile onu değiştiremez.Sadece ondan faydalanamaz ,hepsi bu.Verdiğin ,Momo,sonsuza dek senindir.Sakladığın ise ebediyen yitmiştir!”
Ölüm, sahip olduğumuz en büyük korku değildir; en büyük korkumuz yaşamak için risk almaktan korkmamızdır. Gerçekte kim olduğumuzu ifade ederek yaşayabilme riskini almaktan korkuyoruz
Nasıl ki kana bulanmış bir gökyüzü uzakta yangın var işareti verirse, kimi alevli bakışlar da sadece yansıttıkları tutkuları ele verir. Bunlar aynadaki alevlerdir. Ama bazı kayıtsız ve neşeli insanların bakışları da birer keder kadar uçsuz bucaksız ve karanlıktır; sanki ruhlarıyla gözleri arasına yerleştirilen bir filtre sayesinde ruhlarının içindeki canlı her şeyi deyim yerindeyse gözlerine “süzmüşlerdir”.
Kutsal gece anama adıyla seslendim; kederim ayı, ölümsüz kız kardeşini tanımıştı; ay ışığı gecenin şekil değiştirmiş acılarını parıl parıl aydınlatıyordu; bulutların dağıldığı yüreğimde hüzün doğmuştu.