“Ama aptalca hatam aşk değil gurur oldu. Daha tanışır tanışmaz birinin tercihi olmaktan hoşlandım, öteki tarafından ihmal edildiğime gücendim; her ikisi hakkında da önyargılı ve cahilce davrandım, aklı bir kenara bıraktım. Meğer bu ana kadar kendimi tanımıyormuşum.”
pembeye taparım. bence haksız muamele gören bir renktir. bebeklerin ya da aşırı makyajlı kadınların zımbırtısı haline getirildi. oysa pembe çok incelikli ve nazik bir renktir.
...depresyondaki veya öfkeli bir insanla vakit geçiriyorsak o insanın zihinsel durumu “empatik olarak bulaşıcıydı” ve biz kendimizi üzgün veya sinirli hissetmeye başlıyorduk.