Youngju açılış saatine kadar roman okurdu. Romanların kendi
benliğinden sıyrılıp bir başkasının ruhuna yaklaşmasına ola-
nak sağlayışını seviyordu. Karakter hüzün içindeyse Youngju
da hüznü kalbinde hissediyor, acı çekiyorsa acının derinliğini
sezebiliyor, kederliyse onun da içini keder kaplıyordu. Youngju
başkalarının duygularını böylesine benimsedikten sonra kitabı
kenara koyduğunda, yeryüzünde yaşayan herkesi anlayabilece-
ğini düşünürdü.