Bırakın da, şu pusulası şaşmış hayatımın sonuna kadar size kalbimi açtığım günün hatırasıyla yaşayayım; içimde, bana acıyıp üzüleceğiniz bir şeylerin kalmış olmasıyla teselli bulayım.
Kitap “Ertesi gün hiç kimse ölmedi.” diye başlıyor. Ve evet ölümün öldüğünü yani insanların ölemediğini düşünün. Başta kulağa çok hoş gelse de zamanla insanların ölümü görevini yapmaya çağıracakları gerçeği karşılıyor bizi. Beni çok etkileyen bir yapıttı. Yazarın diğer kitapları da bu minvalde sanıyorum. Artık bolca Saramago okuyacağız sanırım :)