İrem AVCI
@irmavc
8 kütüphaneci puanı
237 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Burnun Bağımsızlık İlanı
Nikolay Gogol ’un 
Burun öyküsü, edebiyat dünyasının en özgün ve tuhaf eserlerinden biri. Bir sabah uyandığında burnunun yerinde olmadığını, üstelik o burnun dışarıda kendisinden daha yüksek bir rütbede gezdiğini gören bir adamın hikayesini okuyoruz. Kitap genel anlamda oldukça akıcı ve okuması keyifli bir sürece sahip.
Gogol, bu absürt olay üzerinden aslında dönemin Rus toplumundaki rütbe merakını, insanların sadece dış görünüşe ve unvanlara verdiği önemi eleştiriyor. Ana karakterin kendi burnuna bile sadece üniforması yüzünden saygı duyması, sistemin insan kimliğini nasıl hiçe saydığını gösteren ironik bir detay.
Kitaba puanım 7/10. Bunun temel sebebi, kitabın çok kısa olması ve verilmek istenen toplumsal mesajın, olayın absürtlüğünün gölgesinde kalmış olması. Burnun kaçması ve yaşanan tuhaflıklar o kadar ön planda ki, yazarın eleştirmek istediği noktalar tam olarak derinleşemeden kitap bitiyor. Mesajın daha net bir şekilde verilebileceğini ve hikayenin bu kadar çabuk "oldu bittiye" getirilmemesi gerektiğini düşünüyorum.
Kitabın en sevdiğim yeri ise kesinlikle son sayfasıydı. Okuyup bitiriyorsunuz, tam "Bu neydi şimdi?" derken yazar araya giriyor ve "Ben de biliyorum bunun ne kadar saçma olduğunu, neden yazdım, nasıl basıldı ben de anlamadım ama hayatta böyle şeyler de oluyor işte" minvalinde bir itirafta bulunuyor. Kendi yazdığı kurguyla bu kadar barışık ve dürüst bir yazar görmek beni çok güldürdü; bence kitabın en samimi anıydı.
Kısacası; farklı bir okuma deneyimi arayanlar için ideal ama toplumsal eleştiri derinliği açısından beklentimi tam karşılamayan bir eserdi.İnceleme & Yorum
Nikolay Gogol ’un Burun öyküsü, edebiyat dünyasının en özgün ve tuhaf eserlerinden biri. Bir sabah uyandığında burnunun yerinde olmadığını, üstelik o burnun dışarıda kendisinden daha yüksek bir rütbede gezdiğini gören bir adamın hikayesini okuyoruz. Kitap genel anlamda oldukça akıcı ve okuması keyifli bir sürece sahip.
Gogol, bu absürt olay üzerinden aslında dönemin Rus toplumundaki rütbe merakını, insanların sadece dış görünüşe ve unvanlara verdiği önemi eleştiriyor. Ana karakterin kendi burnuna bile sadece üniforması yüzünden saygı duyması, sistemin insan kimliğini nasıl hiçe saydığını gösteren ironik bir detay.
Kitaba puanım 7/10. Bunun temel sebebi, kitabın çok kısa olması ve verilmek istenen toplumsal mesajın, olayın absürtlüğünün gölgesinde kalmış olması. Burnun kaçması ve yaşanan tuhaflıklar o kadar ön planda ki, yazarın eleştirmek istediği noktalar tam olarak derinleşemeden kitap bitiyor. Mesajın daha net bir şekilde verilebileceğini ve hikayenin bu kadar çabuk "oldu bittiye" getirilmemesi gerektiğini düşünüyorum.
Kitabın en sevdiğim yeri ise kesinlikle son sayfasıydı. Okuyup bitiriyorsunuz, tam "Bu neydi şimdi?" derken yazar araya giriyor ve "Ben de biliyorum bunun ne kadar saçma olduğunu, neden yazdım, nasıl basıldı ben de anlamadım ama hayatta böyle şeyler de oluyor işte" minvalinde bir itirafta bulunuyor. Kendi yazdığı kurguyla bu kadar barışık ve dürüst bir yazar görmek beni çok güldürdü; bence kitabın en samimi anıydı.
Kısacası; farklı bir okuma deneyimi arayanlar için ideal ama toplumsal eleştiri derinliği açısından beklentimi tam karşılamayan bir eserdi.Reklam
Bir Hakikat ve Adalet Arayışı
Banu Mushtaq, 
Kalp Lambası ile okuyucuyu Güney Hindistan'ın toplumsal gerçekleriyle, özellikle de kadınların görünmeyen mücadelesiyle yüzleştiriyor. Kitabı genel olarak çok başarılı bulsam da okurkenİnceleme & Yorum
Banu Mushtaq, Kalp Lambası ile okuyucuyu Güney Hindistan'ın toplumsal gerçekleriyle, özellikle de kadınların görünmeyen mücadelesiyle yüzleştiriyor. Kitabı genel olarak çok başarılı bulsam da okurkenİp Cambazı Değil Silahşörİnceleme & Yorum
Kitabın arka kapağındaki o meşhur sözle başlamak istiyorum: "Elimle ateş etmiyorum, kalbimle öldürüyorum." Bu cümle aslında kitabın tüm ruhunu özetliyor. Ama dürüst olmam gerekirse, bu
Görünmez Bir Elin Yarattığı Enkazİnceleme & Yorum
DİKKAT: Bu yazı kitabın sonu ve kilit noktalarıyla ilgili ağır sürpriz bozan (spoiler) içerir.
Kitabı az önce kapattım ve dürüst olmam gerekirse hala kendimi bir şokun içinde hissediyorum. Bitirir bitirmez buraya gelip hislerimi yazmak istedim çünkü bu atmosferden çıkmak gerçekten zaman alacak gibi.
Bu kitabı sadece bir gizem hikayesi gibi görüp okumak bence haksızlık olur. Benim için bu hikaye, kusursuz işlenmiş bir psikolojik işkence günlüğüydü. Kitabın en korkutucu yanı da bu işkencenin fiziksel hiçbir iz bırakmaması ve her şeyin aşırı derecede gerçekçi hissettirmesi. Kloster’ın Luciana’ya dokunmasına bile gerek yoktu; o sadece olayların akışını öyle bir hale getirdi ki Luciana’yı kendi zihninin içine hapsetti. Her ölümün ardından bir gölge gibi ortaya çıkması, kendini sürekli bu acılarla bağdaştırması aslında "Ben buradayım ve seni izliyorum" demenin en sinsi yoluydu.
Hele o kardeş meselesi... Kloster’ın çocukla kurduğu bağın bir sevgi göstergesi olduğuna asla inanmıyorum. O çocuğu sadece Luciana’yı en hassas yerinden vurmak ve onu herkesin gözünde "deli" damgası yiyeceği bir yalnızlığa itmek için bir araç olarak kullandı. En yakınındakilerin bile sana inanmadığı, katilin ise herkesin gözünde bir kahraman gibi göründüğü o çaresizlik hissi gerçekten iliklerime işledi.
Kötülüğün bu kadar "temiz" ve "sessiz" işlendiği, adaletin ise elinin kolunun bağlandığı bir kurgu okumak beni gerçekten sarstı. İnsan zihninin ne kadar savunmasız bırakılabileceğini görmek isteyenler kesinlikle bu kitaba bir şans vermeli.
Genç Kalemlerden Gelen SeslerKitap
“Hayat Bir Günlük”, birçok farklı öğrencinin yazdığı günlüklerden oluşan bir kitap. Bu yüzden anlatım dili de tek bir tarza bağlı kalmıyor. Bazı bölümler sade ve akıcı ilerlerken, bazı bölümlerde
Reklam