insanlar ve aileleri diye düşündüm o an... hepinizin ailesi kendi çıkmaz sokağımızdı ve kimimiz o duvarı kırıyorduk, kimimiz o duvarın üzerinden atlıyorduk, Ecem gibilerse bütün hayatını o duvarın önünde tek başına yaşıyordu. onu küçükken terk eden babasının bir gün geleceğini umarak, eski bir manken olan alkolik annesinin arada bir onu hatırlayıp aramasını bekleyerek... o duvarın önünden hiç ayrılmıyordu, hayatta hiçbir konuda bir çaba göstermemesini buna bağlıyordum. bu şehirden gitmek istemiyordu, bu okuldan mezun olmak... belki de inanmıyordu bu kadar işe yaramaz bir aileden bir üniversite mezunu çıkacağına, kendini bunu yakıştırmadığına sık sık şahit olmuştum ve edebiyat okusam da böyle anlarda onun için yeteri kadar cümle kuramamıştım hiçbir zaman.