İshak Üzgün
@isaczone
Gözyaşlarımızdan utanmamızın hiçbir zaman gereği yoktur bence.Bunlar kötü yüreklerimizin üstünü örtüp kapatan tozlara dökülen rahmettir çünkü.Ağladıktan sonra ben de daha iyi bir insan olmuştum...daha pişman,nankörlüğünü daha açık anlayan,daha duygulu bir insan.Daha önce ağlamış olsaydım Joe şimdi yanımda olurdu.
Reklam
Bir ara çatalını tabaktaki pilice doğru uzatarak"Sen,ey piliç!" diye konuştu."Sen,ey mutlu piliç!Küçücük bir civcivken yazgının sana neler hazırladığını nerden bilecektin?Nasıl bilebilirdin ki bu yoksul çatının altında,böyle bir onur konuğunun midesine ineceksin?Böyle birnin...Dileyen aşırı duygusallık desin buna,"
Çok daha sonraları,pazar akşamlarında ortalık kararırken kilise mezarlığına gidip kendi yaşantımla o esintili bataklığın görünümünü karşılaştırdığımı anımsıyorum.İkisinin de nasıl dümdüz,ıpıssız uzandıklarını,ikisinin de gölgeli bir bilinmezliğin,sonra da dalgaların arasında eriyip gittiklerini düşünerek aralarında bir benzerlik bulurdum.İşe ilk girdiğim gün de içim tıpkı böyle,sonraki zamanlarda olduğu gibi karamsarlıkla,umarsızlıkla doluydu.
Unutulmaz bir gün oldu hu benim için,çünkü bende büyük değişimler yarattı.Zaten herkesin yaşamında böyle olmaz mı?Yaşamınızdaki sayılı günlerden bir tekini silin...yazgınızın yönü kim bilir nasıl değişik olurdu!Bunu okurken bir dakika durun,sizi çekip götüren zinciri düşünün;ister demirden olsun ister altından,ister çiçeklerden ister dikenlerden örtülü olsun...o unutulmaz günlerin birinde ilk halkası yaratılmasaysı,bu zincir belki de size,yaşantınıza hiç dolanöayacaktı!
En içime işleyen,kafamı en kurcalayan düşünce yontulmamış bir işçi çocuğu oluşum,ellerimle kunduralarımın hantallığı,vale yerine oğlan demenin görgüsüzlüğüydü.Dün gece kendimi biraz bir şey sanırken şimdi bilgisiz,görgüsüz,kaba saba bir köylü parçası olduğumu anlıyordum.