İshak Üzgün
@isaczone
Kimin tarafından yetiştirilirse yetiştirilsin,bir çocuğun küçük evreninde,en derinden sezilen,en ince algılanan şey,haksızlıktır.Çocuğa yapılan haksızlık küçücük olabilir.Ne var ki çocuk da,cocuğun dünyası da küçücüktür;bu ölçüler içinde çocuğun tahta atı en iri küheylanların boyundadır.
Reklam
İnsan bu gece,bataklıkta,açıkta kalsa ölür,diye geçirdim içimden.Sonra yıldızlara baktım;insanın soğuktan donarken yüzünü göğe çevirmesi,gene de bu sayısız parıltılı yığınlarda bir acıma,hiçbir yardım bulamaması kim bilir nasıl acı gelir,diye düşündüm.
Mr.Wopsle'ın büyük teyzesi köyde bir akşam okulu işletiyordu.Sizin anlayacağınız kendisi dar gelirli,bol illetli,gülünç kocakarının biriydi.Her akşam saat altıyla yedi arasında bir oda dolusu çocuğun gözleri önünde uyuklardı;onlar da buna bakarak aydınlanabilmenin uğruna,haftada iki pens par dökülürlerdi.
Mezarlıkta dolaşıp ailemizin mezar taşlarını okuduğum zaman taşların üzerindeki yazıları zar zor sökebiliyordum.Bu yazıların çok basit olan anlamlarını bile çıkartamıyordum.Örneğin;"yukarıda adı geçen" sözlerini ben babamın ahiretteki yerinin pek yüksek olduğunua yoruyordum.Ölmüş olan akrabalarımdan birinin taşında,"aşağıdaki" diye yazsaydı o kişi konusunda çok kötü inançlar besleyeceğimden hiç kuşkunuz olmasın.
Şimdi uzaklarda kalan o geceden bu yana kaç kez düşünmüşümdür;korkunun baskısı altında çocukların nasıl sinsileşebileceğini bilenler pek azdır.Korku bir kez çocuğun içine düşmeyegörsün: Akıldışı olması bir şey değiştirmez.
Reklam