Şimdi ağlamayın hiçbir mezarın başında
Acılar için, kim severek inanırsa,
Aşkın o tatlı hazinesinin
Sonunda herkesten çalınacağına –
Hafifletmek için özlemin acısını,
Gece içini doldurur coşkuyla –
Ve tutulur yüreğinin nöbeti
Cennetin sadık çocuklarınca.
Üzülmeyin, çünkü yaşam
İlerlemekte sonsuz yaşama;
İçimizdeki korla daha bir engin,
Berraklaşmakta duyularımız.
Korkunç bir biçimde yaklaşıyordu neşeli masalara
Ve ruhları vahşi bir dehşete salıyordu.
Bu noktada Tanrıların elinde bile yoktu
Sıkılan yürekleri doldurabilecek bir teselli.
Gizemliydi bu canavarın yolu,
Öfkesini hiçbir yakarış ve kurban yatıştıramıyordu;
Ölümdü, bu neşeli şöleni
Korku, acı ve gözyaşlarıyla kesen yarıda.