Seray Şahiner sevdiğim bir yazar. Çıkmış tüm kitaplarını da okudum. Bu kitabı da çıktığı gibi aldım ama istediğimi vermedi sanırım bana.
Daha doğrusu yeni hir şey vermedi. Yazarın tarzını, anlattığı hikayeleri, hikayelerin kurgularını biliyorsanız aslında yeni bir şey yok kitapta. Önceki kitapları gibi, ötelenmiş ama hala içimizde olan insanların hikayelerini, hoyratça yüzümüze vuruyor.
Yalnız bu kitapta baş anlatıcı olarak bir kız çocuğu seçmesine rağmen, dünyayı olayları anlayış ve anlatış şekli çok yetişkin işi olmuş. Önceki anlatılarında çocuk figür büyüyor yada anlatıcı figür zaten yetişkin oluyor yada hiç olmadı anlatıcı sık sık değişiyordu. Bu nedenle anlatıcının doğru mu kullanıldığı çok göze batmıyordu. Bu kitapta gözüme battı.
Diğer bir durum kendimde bir öğretmen olarak kitaptaki tüm öğretmen karakterlerinin bir şekilde kötü lanse edilmesinin verdiği rahatsızlık. Meslektaşlarım melektir hiç böyle şeyler olmaz demiyorum elbette. Ama o kadar kötücül yansıttıki tüm öğretmen karakterlerini..
Yine aynı şekilde tüm erkek karakterler sapık, tecavüzcü, tacizci. Neredeyse bir iyi insan çıkmadı karşısına karakterin. Bilmiyorum hayata dair bir umutta okumak istiyor insan bazen. Bu çocuk istismarı konusunun çok üstü kapalı ama sık sık kitapta geçmesi ama hani net bir tavır da görmememiz bir noktada beni çok bunalttı.
Hala sevdiğim bir yazar, yine yeni kitap çıkarttığında alırım ama bu kitabı bende bırakması gereken etkiyi bırakmadı biraz ters tepti.
Herkese iyi okumalar..