Nietzsche'ye göre Hıristiyanlık, Roma İmparatorluğu döneminde yaşamış korkak kölelerin zihninde şekillenmişti. Güçsüzlüğün adı "iyilik", sünepe- liğin adı "iyi huyluluk", düşmana boyun eğmenin adı "itaatkârlık" ve Nietzsche'nin deyişiyle, "intikam almaktan aciz olma"nın adı "affedicilik" olmuştu. Her tür zayıflığa yüceltici bir ad verilmişti, sanki her zayıflık "bir başarıymış, istenen, seçilen bir şeymiş, kahramanca bir hareket, bir zafermiş gibi". Kendilerini rahatlık dinine adamış Hıristiyanlar, kendi değer sistemleri içinde, arzu edileni değil kolay olanı elde etmeye önem vermiş, böylece yaşamın sunabileceği pek çok zenginliği de bir kenara itmişlerdi.