Gökyüzünü daha çok beğendim...
İnsanın kendini tanıması, yürüdüğü yolda kendisine ışık olacak, pusula olacak bilgilerin; bilincinin büyümesine ve kişinin insanlığa yükselmesine vesile olacak kaynakların başında bu kitap, en önde gelen eserlerden biridir, demek istiyorum.
Bu kitabın adı : " Yaratmayan insan yok etmek ister. "
Erich Fromm bu kitabında; insan kendisiyle barışık, toplumla özdeşleşmiş bir birey olarak; mutlu olmanın yollarını ve aynı zamanda üretmenin faydalarını anlatımlarıyla vurgulamış ve göstermeye çalışmıştır.
Mutlu olan birey; üretecek, kendini sevecek, diğer insanları sevecek ve sayacak, hayatı daha anlamlı ve efektif şekilde bir amacın içinde yaşayacaktır.
Fromm; sosyolog, psikanalist ve filozof olması nedeniyle, insan ve toplum ilişkilerini irdelemiş, yanlış yönlerini eleştirmiş ve olması gereken düşünce ve davranışların ( sevgi, saygı, inanç, eylem, yönetim şekilleri, vs.) doğrularını göstermeye çalışmıştır.
Formm, anlatımlarıyla insan bilincini hedef almıştır.
Kitabı sevdim. Okuduktan sonra gökyüzünü daha çok beğendim. Okunması eğlenceli ve düşündürücü. Tam da aradığım tarzdaydı.
Teşekkürler, kolay gelsin...
Tarlakuşuydu Juliet1000Kitap
Puan vermedi
Öncelikle kitabı henüz bitirmiş değilim. Ama bana yeni aydınlanmalar yaşatan bu kitabın öyle bir noktasına geldim ki "işte bir işaret!" dedim. :D Halbuki kitap işaretleri, mistisizmi reddedip bilimsel bir bakışaçısından aşkın tanımını kabule ikna ediyordu. Kitap bu noktaya kadar aşkı daha önce üzerine kafa yormadığım ve muhtemelen çoğu insanın da üzerine uzun uzun düşünmeyeceği bir açıdan ele alıyor ilk sayfalarda.
Kitaba göre hepimizin çocukluktan gelen romantik imgeleri var. Ve bunları aileden ya da yakından gördüğümüz ilişkilerden öğrendik. Onlar gibi olmak yada tam tersi. Yıllar içinde kendi imgelerimizi ve beklentilerimizi oluşturduk. Sonra bu imgelere uygun olduğunu düşüdüğümüz biriyle karşılaştık. Alın size aşk :D Belki bir görünüştü imgelemimiz, belki de bir gülüş, bir ses, bir koku, duruş, düşünce tarzı... Öyle yaşatmışız ki içimizde; "Seni yıllardır tanıyor gibiyim." Bu cümle bize mistik bir düşünce kapısı açıyor. Halbuki bizim aşk süzgecimiz, hayalimiz buydu zaten. Görmeden yaşattık. Sonra bulduk... Oldu ya bu kişiyle romantik bir ilişki ve evlilik yoluna girdik. Bu aşamada mutlu olmak ve elbette mutsuz olmak riski yarı yarıya. Masallar da zaten risk almayıp bu noktada bitiyor. :))
Leyla ile Mecnun kavuşsaydı, gene öyle severler miydi birbirlerini, diye düşünmüşsünüzdür belki. Yıllar önce bir tiyatro izlemiştim. "Tarla Kuşuydu, Juliet" Lise yıllarımda ailecek gittiğimiz ilk tiyatro gösterimiydi bu. Kitabı okurken hep aklıma bu tiyatro geldi. Ve 3. bölüm de bu tiyatro alıntısıyla başlayınca hala romantik imgelemlerimin oluşmakta olduğu yıllara doğru bir seyahate çıktım. Ve neden bilmiyorum aşkın bu tarifi hoşuma gitti. Galiba sürekli mistik bir şeyler arıyordum aşk denince. Herkesten farklı, kimsenin hissetmediği, kutsal, çok kutsal bir şey. Evet hala çok
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Emekli dedektif Dave Gurney zekası ile ünlenmıs bir dedektiftir. Bu sefer arkadası Emma ondan ünlü tenis yıldızı Zake Slade 'ın davasına bakmasını ıster . Lenny Lermann bu oyuncuyu gecmıste yapıgı bır suc ıle para koparmaya calısırken ,ormanda kafası ve parmakları olmadan bulunur .Cinayet bu tenis oyuncunun ustune kalır.
Fakat Gurney davanın eksık parcalarını bulurken Slade 'ın sucsuzluguna daha da inanır .
Sorular yeni soruları getırırken Gurney ise tehdit altında kalır. Ve sorusturna esnasında bir cinayrt de ustune kalır.
Kelimeler çürür mü, yoksa içimizde mi birikirler?
Bazı kitaplarla aranızdaki bağ hemen kuruluyor, bazılarıysa biraz zaman istiyor. 
Çürümüş Kelimeler benim için ikinci gruptaydı. İlk bölümlerde anlatıma alışmam biraz uzun sürdü ama sayfalar ilerledikçe hikaye de, karakterler de benim için daha anlamlı bir hâl almaya başladı. Bir noktadan sonra kitabı elimden bırakmak istemeden okudum.
Kitabın merkezinde Arize var. Onun ailesiyle, geçmişiyle ve kendi içindeki kırgınlıklarla kurduğu ilişkiyi okurken insan ister istemez kendi hayatından da bir şeyler buluyor. Söylenemeyen sözler, yıllarca taşınan yükler, sevgiyle kırgınlığın iç içe geçtiği ilişkiler… Kitap boyunca en çok hissettiğim şey buydu.
Ayşen Yenilmez’in doğayı anlatışını da ayrıca sevdim. Mevsimler, bitkiler, gündelik hayatın içindeki küçük ayrıntılar hikayeye güzel bir ruh katmış. Bazen olaylardan çok hislerin ön planda olduğu, sakin ama derin bir anlatımı vardı ve bu durum ilerledikçe benim daha çok hoşuma gitti.
Bu kitabın aynı zamanda Doğal Düşman serisinin ilk kitabı olması da ilgimi çekti. Eğer devam kitaplarında da bu dünyanın ve karakterlerin üzerine gidilecekse, serinin geri kalanını merak ettiğimi söyleyebilirim.
Başta çok beğeneceğimi düşünmediğim bir kitabı, sonunda gerçekten severek bitirmiş oldum. Bence bazı hikâyelerin okuruna açılması için biraz zamana ihtiyaç var. Çürümüş Kelimeler de benim için tam olarak öyle bir kitaptı. İyi ki okumuşum dediğim kitaplardan biri oldu.
Çürümüş Kelimeler benim için ikinci gruptaydı. İlk bölümlerde anlatıma alışmam biraz uzun sürdü ama sayfalar ilerledikçe hikaye de, karakterler de benim için daha anlamlı bir hâl almaya başladı. Bir noktadan sonra kitabı elimden bırakmak istemeden okudum.
Kitabın merkezinde Arize var. Onun ailesiyle, geçmişiyle ve kendi içindeki kırgınlıklarla kurduğu ilişkiyi okurken insan ister istemez kendi hayatından da bir şeyler buluyor. Söylenemeyen sözler, yıllarca taşınan yükler, sevgiyle kırgınlığın iç içe geçtiği ilişkiler… Kitap boyunca en çok hissettiğim şey buydu.
Ayşen Yenilmez’in doğayı anlatışını da ayrıca sevdim. Mevsimler, bitkiler, gündelik hayatın içindeki küçük ayrıntılar hikayeye güzel bir ruh katmış. Bazen olaylardan çok hislerin ön planda olduğu, sakin ama derin bir anlatımı vardı ve bu durum ilerledikçe benim daha çok hoşuma gitti.
Bu kitabın aynı zamanda Doğal Düşman serisinin ilk kitabı olması da ilgimi çekti. Eğer devam kitaplarında da bu dünyanın ve karakterlerin üzerine gidilecekse, serinin geri kalanını merak ettiğimi söyleyebilirim.
Başta çok beğeneceğimi düşünmediğim bir kitabı, sonunda gerçekten severek bitirmiş oldum. Bence bazı hikâyelerin okuruna açılması için biraz zamana ihtiyaç var. Çürümüş Kelimeler de benim için tam olarak öyle bir kitaptı. İyi ki okumuşum dediğim kitaplardan biri oldu.
"Bizler tarihin ortanca çocuklarıyız..." der Tyler Durden. Gabriel de León ise her şeyini kaybetmiş, Tanrı’nın bile yüz çevirdiği karanlık bir çağın, biten bir tarihin son çocuğudur. İlk bakışta bir yeraltı dövüş kulübünün çıplak yumruklu lideri ile gümüş elinde vampir kanı taşıyan gotik bir şövalye birbirinden çok uzak görünebilir. Ancak ruhlarının derinliklerine indiğinizde, ikisinin de aynı karanlık kumaştan dokunduğunu görürsünüz.
Tyler Durden, modern dünyanın uyuşturduğu bir adamın acıdan, kandan ve yıkımdan doğurduğu o tehlikeli otopilotudur. Gabriel ise yaşadığı devasa travmaların, suçluluk duygusunun ve kayıpların ardından hayatta kalabilmek için kendi içinde bir canavar yaratmak zorunda kalmış bir adam. İkisi de acıyı bir uyanış, yıkımı ise bir kurtuluş olarak görür. Tyler, kurulu düzeni havaya uçurarak özgürleşmek ister; Gabriel ise dünyayı karanlığa boğan vampir hanedanlıklarını ve hatta kendi inançlarını yakarak intikamını arar.
En vurucu ortak noktaları ise zihinlerinin birer oyun alanı olmasıdır. Tyler Durden’ın sistem karşıtı öfkesi ne kadar bir akıl oyununun ürünüyse, Gabriel’ın geceleri yanı başında biten Astrid’in hayaletiyle konuşması, o bitmek bilmeyen vicdan azabının ve şizofrenik kederinin bir yansımasıdır. İkisi de kendi zihinlerinin yarattığı gölgelerle savaşır, ikisi de kandan beslenir ve ikisi de seyirciye şu soruyu sordurur: Karşımızdaki adam gerçekten bir kahraman mı, yoksa acının delirttiği bir yıkım makinesi mi?
Ölüm bir kaçış değildir.
İnsanın kendi hayatı da bir 
İntihar Dükkânı değil midir. İnsanın kendi içi nasılsa karşısına gelen insanlar da aynı o şekilde yansıtmaz mı. Biri gelir senden mutluluk ister sohbet ister ya da başka bir şey ama sende sadece hüzün vardır ve bunu da olduğu gibi ona verirsin ama hayatının içinde olan bir insan pozitif bir insan olsa o dükkan o hayat içinde olan herkes etkileyebilir mutluluk, gülmek, sevinç küçüktür ama etkisi en büyük şeylerden biri ve bu zamanla intihar dükkanını mutluluk dükkanına çevirebilir. Bizde bitiyor her şey kendimizi negatif düşünceler boğarak daima o şekilde yaşarız ve gülmek yasaklarız bize garip gelir hayatımızda olan mutlu gülmeyi seven insanalr daima olmalı ki bizi ölümden uzak tutsun hayata bağlasın.
İntihar Dükkânı değil midir. İnsanın kendi içi nasılsa karşısına gelen insanlar da aynı o şekilde yansıtmaz mı. Biri gelir senden mutluluk ister sohbet ister ya da başka bir şey ama sende sadece hüzün vardır ve bunu da olduğu gibi ona verirsin ama hayatının içinde olan bir insan pozitif bir insan olsa o dükkan o hayat içinde olan herkes etkileyebilir mutluluk, gülmek, sevinç küçüktür ama etkisi en büyük şeylerden biri ve bu zamanla intihar dükkanını mutluluk dükkanına çevirebilir. Bizde bitiyor her şey kendimizi negatif düşünceler boğarak daima o şekilde yaşarız ve gülmek yasaklarız bize garip gelir hayatımızda olan mutlu gülmeyi seven insanalr daima olmalı ki bizi ölümden uzak tutsun hayata bağlasın.