Geçmişin Anlatıldığı, Geleceğin Beklediği Hikâye1000Kitap
(Spoiler içerir)
Lanetliler İmparatorluğu bir solukta bitti. Her ne kadar üç günde bitirmiş gibi görünsem de, aslında kitabı elime aldığım iki oturuşta tamamladım. O kadar akıcıydı ki sayfalar elimden kayıp giderken ne kadar hızlı okuduğumu fark etmedim. İlk kitabın sonunda içimde kalan sorular ve merak duygusuyla ikinci kitabı hiç beklemeden sipariş etmiştim; onu da aynı şekilde hızla okuyup bitirdim ve hâlâ cevaplanmamış sorularım var.
İlk kitaba kıyasla beni biraz daha az tatmin etti. Bunun en büyük sebebi ise ilk kitabın beklentimi çok yükseltmiş olmasıydı. Yine de bir geçiş kitabı olarak oldukça güçlüydü. Özellikle ilk 250-300 sayfa su gibi aktı. Gabriel’in ağzından anlatılan bölümler, adeta bir efsanenin anılarını dinliyormuş hissi vererek tempoyu sürekli diri tuttu. Yazar, ilk ciltte olduğu gibi anlatımı bölerek bu kez de Celene’nin bakış açısından hikâyeyi ilerletti. Celene bölümlerinde tempo yer yer düşse de bu, 700 sayfalık bir kitap için gerekli bir dengeydi.
İlk kitaba göre çok daha az post-it yapıştırmış olmam beni biraz üzdü. Yazarın o güçlü kelime oyunlarına alışmıştım ve bu kitapta onları daha az görmek eksiklik hissettirdi.
Hikâyenin ilerleyen bölümlerinde Celene, Dior ve Gabriel üçlüsü okuma zevki açısından oldukça güçlüydü. Sonrasında gruba eklenen karakterlerle birlikte yapı biraz daha dağınık ve karmaşık bir hâl aldı. Phoebe’nin hayatta olması beni gerçekten mutlu etti; “Alacakaranlık Dansçısı” kimliğiyle bu kitapta onu daha derin tanımak oldukça keyifliydi. Gabriel ile arasındaki uyum ve çekim de oldukça başarılı işlenmişti. Astrid ile olan ilişkiye daha az değinilmesi ise bilinçli bir tercihti gibi geldi; bu sayede iki kayıp yaşamış insanın birbirine tutunması daha etkileyici bir hâl aldı.
Yola devam eden grubun dinamikleri de oldukça
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Allah yolunda öldürülenlere sakın “ölüler” demeyin. Çünkü onlar diridir, fakat siz farkında değilsiniz."
Bakara suresi 154.ayet
Merhaba dostlar
Bugun okurken Türk lük duygularımın tavan yaptığı bir kitapla geldim .
Kendisi de bir astsubay emeklisi olan yazar öyle yazmış ki gerçekten yaşananlar neler oluyor aslında etrafımızda dedirtiyor .
Sungur Bey Çanakkale nin bir ilçesinde milli güvenlik derslerine girer.O sınıfta Börteçine, Oğuz ve Gökçen üç yakın arkadaştır ve üçü de tam vatansever çocuklardır. Sungur Beyin esas amacı vatansever gençlerden oluşan Gokboru Timi ni kurmaktır. Bu okuldan bu üç genci ,Türkiye ve Batı Trajya nın bir cok bölgesinden başka gençleri de toplayarak Timi kurarlar .2 yıl boyunca Ankara da Askeri , siyasi ,Rumca, İngilizce sıkı bir eğitime tabi tutarlar .
2 yıllık eğitim süreci sonunda tim göreve hazırdır.
Yunanistan Megali Idea düşüncesini hic terketmemiş.istanbul başta olmak üzere İzmir, Çanakkale kısacası ülkenin Batısını kaybetmenin acısı hiç geçmemiş. Sık sık pilotlarımız Yunanlarla it dalaşı yaparlar ,haberlerde duyarız. İşte bu düşüncede Amerika başta olmak üzere bir çok ülkenin de destekçileri oldugu bilinen bir gerçek .
Gokboru Timi de Yunanistan da gorevlendiriliyor ve savaş planını ele geçirmeye çalışıyorlar. Artık hepsi ailelerini ,sevdiklerini geride bırakmıştır. Ve tek düşünceleri vardır. Vatan...
Hatta vatan için şehit olmak onlara göre kaymaklı kadayıf tir ..
Gerçekten kitabı okurken cok yogun duygular yaşadım. Onların gördüğü işkenceler, göze aldıkları görevler..O işkence sahnelerinde gözyaşlarımı tutamadım. Ama o hainlere kurşun sıktıklarında ohhhh diye sevindim ..
Ve aklımda hep şu söz..
Pencereden baktığınızda güneşi esirgemiyorsa Gökyüzü, birileri bu günlerin bedelini ödediği içindir ...
Kitapla kalın dostlar ..
Bilimkurgunun her zaman mesafeli olduğum bir alan olması çocukluğuma dayanıyor. Bilimi öğrenmeyi çok severim ve her zaman ilgili oldum. Yalnız bunu kurguda görmek hiç ilgimi çeken bir şey değildi. Bunun sebebi tamamen bilimkurgunun robotlar, uzay savaşları gibi konuları ele almasıyla ortaya çıkıyordu. Her ne kadar yıllar boyunca bilimkurguya uzak dursam da H G Wells sayesinde bunun aslında ilgi çekici olabileceğini keşfettim. Bu sebeple uzun zamandır istediğim bilimkurgu okuma serüvenine başlayarak bu kitabı okudum.
Baştan söyleyeyim bu kitap tam bir giriş kitabı bence. Birçok yazarı tanımış ve öğrenmiş oluyorsunuz. Benim bilimkurgu tanrıları adını verdiğim yazarlar dışında da bilimkurgunun aslında hangi konulara bağlanabileceğini çok güzel bir şekilde anlatan birsürü hikaye oluşmuş burada.
Hikayelerin hepsini sevmedim ancak nerelere gidebileceğini ve özellikle benim alanımla ilgili olan kısımlarda hata payı yapılıp yapılmadığını aradım ve yoktu. Demek ki kurgu kısmı olmadan da bilimsel bir eser hikayeleştirilebiliyormuş. En çok aradığım şey buydu aslında.
Hikayelerin hepsini sevmedim açıkçası ama iyi bulduklarımı yazacağım her jenerasyon sonunda.
Her ne kadar yazar bence bu hikayeler dese de farklı tarzda hikayeler seçebilirmiş. Özellikle Medya jenerasyonu kısmında sıkıldım diyebilirim. Bu kadar fazla girizgah yaptıktan sonra hikayelere dair yorumlarımı yaparak açıklayayım.
ALTIN ÇAĞ HİKAYELERİ
İlk hikayemiz olan Bana Joe Deyin adlı hikaye. Bana kalırsa yazarın daha basit ve güzel hikayesi konulabilirdi başlangıç olarak. Hikayemiz aslında bilinçaltı ve psikoloji dünyasını ilgilendiren bir hikaye. Edward Anglesey ve Joe denilen iki karakterin arasındaki benlik algısı üzerinde ilerliyor. Zihninizde aynı anda kaç kişi var olabilir ve bu kişiler arasında nasıl bir
Selamlar. Öncelikle genel olarak kitabı beğenmiş olmakla birlikte abartıldığını düşünüyorum. Yazarın kurduğu evreni ve yarattığı yarı distopya hoşuma gitti. Ancak bunun yanında kurgu ve yazarın seçtiği klişeler klasikleşmiş peri kurgularının çok dışında değildi bence. Sosyal medyada o kadar övülüp, Goodreads’te o kadar abartıldıktan sonra benim beklentimin altında kaldı açıkçası.
Kitabın ilk 450 sayfasında neredeyse hiçbir şey olmuyor. Karakterleri tanıyoruz, evreni tanıyoruz, büyü sistemini tanıyoruz, civanın işlevi ne, simyacı ne yapar, evrendeki mevcut politik durum ne vs. derken olay döngüsüne katkı sağlayan neredeyse hiçbir şey olmuyor. Saeris civa deneyleri yapıyor ama sürekli başarısız oluyor. Darn’daki savaş devam ediyor. Kingfisher bipolar gibi davranıyor.
Saeris’den önceki simyacıların günlüklerinde hatrısayılır bir bilgi bırakmamış olması çok saçma geldi bana. Çok çok nadir varolan simyacıların yaşadıkları evren diğer evrenler için bu kadar değerli olan bilgileri diğer simyacılara aktarmamış olması bence mantık hatasıydı. Hani bu bilgi aktarılsa ama eksik olsa ya da Saeris yönergeleri uygulasa ama başaramasa da kitap uzasa anlardım ama kitabın bu şekilde uzatılması bence anlamsızdı.
Anlamlandıramadığım şeylerden bir diğeri Darn’daki yüzyıllardır süren bu savaşın sebepleriydi. Kral Darn’a yeterli malzeme ve aslında vampirlerin ölümü için gerekli olan gümüşü göndermiyor. Vampirler ise öyle ciddi bir saldırıda bulunmuyor. Yani aslında Darn’daki bu gerilim bu kadar uzun bir süre devam ederken kimsenin dönüp bunu bir sorgulamaması bana mantıksız geldi. Tamamen kitap uzasın diye eklenmiş it dalaşı sahneleri gibiydi.
450. sayfadan sonra ise her şey bir bir çözülüyor. Saeris civayı kullanmayı öğreniyor, Kingfisher ve Saeris’ın ilişkisi netleşiyor, Kingfisher’ın
Neden bilmiyorum ama kitap sonunda ağladığımı fark ettim.. okuması gayet keyifli tam bir yaz gecesi rüzgar elinizdeyken okuyabileceğiniz sizi yormayacak bir kitap.
