Eser dönemin parçalanmış İtalya'sını güçlü bir lider altında birleştirmek ve (Fransa, İspanya, Osmanlı) gibi yabancı güçlerin işgali altından kurtarmak adına dönemin Floransalı yöneticisi (Muhteşem Lorenzo) lakaplı Lorenzo de Medici'ye ithafen yazılmıştır. Muhteşem Lorenzo, Medici ailesine en şaşalı dönemini yaşatan isim olmasına rağmen aynı zamanda büyük Medici yıkımına sebep olacak durumlar da (devlet yöneticilerine borç verilmesi, merkezden uzak şehirlerde yer alan banka şubelerindeki kontrolün gevşetilmesi, ekonomi yerine yoğun kültür-sanat faaliyetlerinin yapılması, banka kurallarının çiğnenmesi) onun döneminde yaşanmaya başlamıştır. En güçlü anın aynı zamanda en zayıf anındır misali...
Eser amaca giden her yol mübahtır görüşünü esas alarak bir hükümdarın iktidarı nasıl elde edebileceğini, koruyabileceğini ve devletin yönetimini nasıl sürdürebileceğini anlatır. Kitapla ilgili çeşitli kavramlar ise şunlardır: Virtu; hükümdarın zekası, askeri dehası ve öngörüsü iken fortuna ise talihidir. Hükümdar virtuyu kullanarak fortunayı kendi lehine çevirebilmelidir. Hükümdar kendine görünüşsel bir kült yaratabilmelidir. Sevilirken aynı zamanda korkulmalı, tilki kadar kurnaz iken aynı zamanda aslan misali güçlü olabilmeli, nefret unsuru haline gelmemeli, durumlar ve olaylar karşısında esnek bir tutum sergileyebilmelidir. Yazara göre devlet kalıtsal ve yeni devlet olarak ikiye ayrılmaktadır. Kalıtsal devlet oturmuş sistemi nedeniyle görece kolay yönetilirken; yeni devlet her şeyi sıfırdan aldığı için görece zor yönetilir. Yeni devlet iyidir... Devletin temel dayanağı ise askerleridir. Ulus modeli askerlik yurttaş bazlı orduya dayandığı için güvenilirdir; paralı askerlik ise kozmopolit yapısı nedeniyle sadakatsizdir ve sıkıntılıdır. Bu kavramların geneline katılmakla beraber
Şair’in İsmet Özel’e ithafen yazdığı “Yıkılma Sakın” şiiirinin de yer aldığı kısa bir kitap. İdeolojik görüşünü yansıttığı şiirlerin yanı sıra melankolisini dile getirdiği şiirler ve çok iyi bildiğimiz şu şiiri de bu kitapta mevcut:
BU AŞK BURADA BiTER
Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim
Yüreğimde bir çocuk cebimde bir revolver
Bu aşk burada biter iyi günler sevgilim
Ve ben cekip giderim bir nehir akıp gider
Bir hatıradır şimdi dalgın uyuyan şehir
Solarken albümlerde çocuklar ve askerler
Yüzün bir kır çiçeği gibi usulca söner
Uyku ve unutkanlık gittikçe derinleşir
Yanyana uzanırdık ve ıslaktı çimenler
Ne kadar güzeldin sen! nasıl eşsiz bir yazdı!
Bunu anlattılar hep, yani yiten bir aşkı
Geçerek bu dünyadan bütün ölü şairler
Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim
Yüreğimde bir cocuk cebimde bir revolver
Bu aşk burada biter iyi günler sevgilim
Ve ben çekip giderim bir nehir akıp gider
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Arkadaşlarımla "üzerine konuşmak ve tartışmak" adına seçtiğimiz bir kitaptı, güzelce okudum ama tartışamayacağım çünkü kendisine ithafen yazılan bu kitabı tartışacak olmamıza eminim Zorba çok gülerdi. İstediği şey bu olmazdı.
Her Şey O Bir Çocuk İçin
Kitapta yazar kendi anılarının yanı sıra okurların ögretmenleriyle yaşadığı olumlu/olumsuz anılara da ev sahipliği yapmış.
Ülkenin öğretmen sorunlarıyla bizzat karşı karşıya kalan öğretmenimiz belli bir dönem sürgün de edilmiş.
Yıllar içerisinde umuda yenik düşecekken;
"Ceza ile ödülü alan aynı kişi olabilir mi ? Evet olabilir." bu sözlerin canlı örneğini bizzat yaşamış.
Yazar, umut var oldukça her şey mümkün diye fısıldıyor kitabın sonunda.
"Umut sensin !"
Satırlarda kendimi bularak okumaya devam ettim.
İhsan Kartoğlu'nun kitabında yer alan şu satırlara ithafen;
"Canım öğrencim... O sırasında sessizce oturan güzel çocuğum... Seni, kan bağım olan kardeşim gibi, yüreğimin en derin yeriyle seviyorum. Ben senin sadece öğretmenin değilim; kalem tutmayı öğreten, not veren biri değilim. Ben senin sessizliğini duyan ağabeyinim ve bu zorlu yolda, nefesim yettiği sürece her zaman seninleyim."
Özel eğitimli bir öğrenci için bir öğretmen;
Kimi zaman abla/ağabey, kimi zaman sosyal hayata adaptasyon sağlanabilmesi (tiyatroya gittiği, kimi zaman market alışverişi yaptığı, kimi zaman birlikte yemek yediği, doğum günlerine eşlik ettiği) kuralları benimseyebilmesi için otoriter bir öğretmendir. -O otoritenin sağlanabilmesi için tatlı/sert olmak da fayda vardır.- Bahsettiğim "ben öğretmenim, sen öğrenci" farkındalığının da ötesinde "Kendi yaşamını bağımsız şekilde sürdürebilmek, gölgeye ihtiyacı olmadan"
İyisi/kötüsü ile ben de otizmli bir çocuğa öğretmenlik yaptım birkaç yıl önce. Hakkını verebildim mi bilmiyorum.
Öğretmenlik en çok da yıllar sonra iyi hatırlanabilmek demekti benim gözümde.
Konuyla ilgili otizmli öğrencim tarafından yaşadığım şöyle bir anımı sizinle de paylaşmak isterim;
Bir gün ahizenin bir ucunda öğrencimin sesiyle;
"Öğretmenim benim ben Taha.
Bakabiliyorsan, gör. Görebiliyorsan, fark et.
Ne zamandır okunmayı bekleyen kitaplardan biriydi Körlük. Nasip bugüneymiş.
Kitaba gelince açıkçası aman aman güzel, mutlaka okunması gereken bir kitap olduğunu düşünmüyorum. Genel çatı olarak bakarsak ana kurgusu çok sağlam ama devamında bu kurgu bence iyi ilerletilememiş. Ana olaya ithafen yaşanabilecek milyonlarca farklı olay varken hikâyenin tek bir yerde ve sınırlı kalması beni çok tatmin etmedi. Sanırım yazar biraz da “olabilecekleri siz tahmin edin” demek istemiş.
İyi yönlerinden bahsedecek olursak dili akıcıydı. Karakterlere isim vermek yerine onları tanımlayan sıfatlarla anlatması da kişi karmaşasının önüne geçmiş. Bu kısmı gerçekten sevdim.
Onun haricinde ana karaktere, özellikle doktorun karısına, biraz daha fazla vurgu yapılıp duygularından daha çok bahsedilebilirdi. Yine de güzel anlatılmıştı.
Sonuç olarak okunabilir bir kitap ama eleştirilecek çok kısmı olduğunu düşünüyorum.
Biz yine biraz şiir konuşalım, şiirden konuşalım efendim :)Duygu ve Düşünce
Şairin kalemi ile bu kitabı vesilesiyle tanışmış oldum. Bu kadar günümüz tarihlerinde yazılmış şiir kitabını ilk defa okumuş olmalıyım ve bu okuma aslında günümüzden, bugünün yazarından şiir okumanın tadını bir başka hissettirdi hem de şiirden şiir tadını da verdi diyebilirim açıkçası naçizane. Bugün artık bildiğimiz üzere şiir seven, şiir yazan dahası şiiri ciddiye alan kitle azalmış ve azalmaya devam eder durumda. (1K'lılar bu meselenin dışında tutulsun tabii)
Birkaç gün öncesinde "Modern Şiir" üzerine konuşmaya dair bir panele katılmıştım. Konuşmacılardan/Yazarlardan birisi 'modern şiir' için şöyle bir tanım yaptı: "Şiiri modern, dijital çağa uydurmuş olmak, modern şiirdir. Ölçü ve kafiyeden arınmışlık duygusu hakimdir ve ayrıca öykü kafiyeden arınmadan bugün yazılan modern şiirde yeni hece de bulunabilir." şeklinde bir ifadede bulundu. Bir de demişti ki bunu yazmadan olmaz. "Hepimiz modernizme karşı olan modern şairleriz." Bu cümlesi üzerine düşünülmesi çok iyi gidecek ve hatta bir başka panele konu olacak türden güzel bir cümle idi bir yandan bana göre.
Biraz da 'yeni hece' kavramına değinecek olursak; günümüzde 'yeni hece' cumhuriyetin ilk yıllarındaki "Beş Hececiler" tarzı memleketçi ve didaktik hece anlayışından çok farklı bir yerde duruyor. Bugün modern şiirde yeni hece; geleneksel ritmi tamamen reddetmeyen ama onu modern imgelem, varoluşsal sancılar ve günümüzün parçalanmış dil yapısıyla yeniden üreten bir eğilimdedir. Geleneksel hecedeki durak kuralları esnetilmiş, milli coşku, Anadolu güzellemeleri konuları; yerini bireyin yalnızlaşmasıve benzeri temalarına bırakmıştır.
Şiirdeki yeni hece düzeyi, bilinen heceye yaslansa da ruh ve imgeden çıkan dizeler İkinci Yeni'den beslenir günümüzde diyebiliriz.
Bu bahsettiklerimi şiirde okurken fark ettim, hissettim,