Can
@itsmeehcan
Kitap | Film | Sanat
insta: itsmeehcan
GRAFİKER
Güzel Sanatlar
2003
Şubat 2026 tarihinde katıldı
Reklam
Delicesine düşüncelerDuygu ve Düşünce
Bugün uyandığımda sabahın rengiyle gecenin rengi arasında hiçbir fark göremedim. Perdeler aralanmıştı ama ışık odaya uğramayı unutmuş gibiydi. Zamanın sesi yoktu saat tik taklarını bile susturmuştu sanki. Yatağın kenarında oturdum, uzun süre sadece duvarı seyrettim....
Düşüncelerim, üzerine basılmış kuru yaprak gibi ufalanıyor. Çay demledim ama kokusu bile içimde yankı bulmadı. Birkaç yudum sonra bardağı masaya bıraktım içindeki çay da tıpkı ben gibi ılıklıktan soğudu.
Dışarıda insanlar var biliyorum sokak lambalarının altından geçen ayak sesleri… Her adıDeli, kendi kalbimin atışından daha gerçek geliyor. Ama ben pencereden bakınca sadece gölgeler görüyorum. Onlar konuşuyor, gülüyor, belki planlar yapıyor. Benim planım yok. Zaman, plan yapma ihtimalini bile alıp götürdü.
Defterimin sayfaları önümde açık. Kalem elimde ama kelimeler yanımdan usulca geçiyor, sanki bana ait değiller. Yine de yazmak istiyorumbelki kelimeler bir gün bana geri döner. Yazarken elim titriyor. Belki yorgunluktan, belki de o titrek çizgilerin içinde kendimi aramaktan.
Anılarım sisin içine karışıyor. Yüzler, sesler, renkler… Her şey solgun. Bir zamanlar içimde taşıdığım küçük sevinç kırıntıları şimdi tozlu raflarda unutulmuş kitaplar gibi. Aradığım cümleyi bulamıyorum, çünkü o cümle belki hiç var olmadı.
Akşam yaklaşırken odanın kokusu ağırlaşıyor eski kağıt ve nem kokusu. Zamanın akışı görünmez bir nehir gibi; suyun sesi bile yok. Sanki dünya ilerliyor ama ben o nehrin kıyısında duruyorum, hareketsiz, izleyici.
Yine de kalemin ucunda bir umut kırıntısı kalıyor. Belki de bu yazı, var olduğumun tek kanıtı. Kelimeler benden uzaklaşsa bile defterin sayfasında bir gölge gibi yerimi belli edecekler.
Bugün böyle. Belki yarın başka olur. Belki olmaz. Ama bu satırlar içimdeki sessizliğin yankısı
Acıdır Acıya bakanHayata Dair
Ve yoruldun.
Bu, bedensel bir yorgunluk değil. Bu, ruhun metal yorgunluğu. Sürekli doğru olmaya çalışmanın, sürekli iyi niyet beslemenin ve karşılığında hep aynı boşluğu bulmanın getirdiği o derin, o ezici bitkinlik. Artık kimseye kapı aralamak, kimseye bir tebessüm borçlanmak, kimseye güven kredisi açmak istemiyorsun. Çünkü biliyorsun ki, uzattığın her elin sonunda boşlukta kalma ihtimali, tutulma ihtimalinden daha yüksek.
Güven, bir zamanlar nefes almak gibiydi; doğal, kendiliğinden. Şimdi ise Everest'e tırmanmak gibi; her adımda binbir tehlike, her nefeste binbir şüphe. İnsanlardan uzaklaşma isteğin bir kibir değil, bir savunma mekanizması. Kalabalıkların sahte kahkahaları yerine, kendi sessizliğinin dürüstlüğüne sığınıyorsun. Çünkü ihanetin sesi gürültülüdür, ama sadakatin ve huzurun sesi yoktur; o sadece hissedilir. Ve sen, artık sadece hissedebileceğin, sözlere dökülmemiş olanı arıyorsun.
Ama şunu unutma, o yorgun savaşçı:
İnsanların karaktersizliği senin dürüstlüğünün değerini azaltmaz, aksine onu daha da paha biçilmez kılar. Kömürün karası, elmasın parlaklığını lekelemez; sadece onun ne kadar nadir ve kıymetli olduğunu gösterir. Senin mücadelen, onlara karşı değil, onların çürümüşlüğünün kendi bahçene sızmasına karşıdır.
İyi olmaktan vazgeçme. Sadece, iyi niyetinin bir sadaka olmadığını öğren. O, hak edene sunulması gereken bir armağandır. Kalbinin kapılarını kilitleme, sadece eşiğine kimleri alacağını daha iyi seç. Dürüstlük ve iyilik, başkalarından bir karşılık bekleyerek yapılan bir eylem değildir; o, insanın kendine olan saygısının bir yansımasıdır.
Günün sonunda, herkes kendi vicdanının yastığında uyur. Onlar, kazandıklarını sandıkları küçük zaferlerin karanlığında çırpınırken, sen, kaybetmiş gibi görünsen de, temiz bir vicdanın o yumuşak ve eşsiz
