Son olarak işte defterler de burada bitiyor, Tarrou şöyle bir yanıt veriyordu: Gündüz ya da gece olsun, öyle bir saat vardır ki, insan korkaklaşır, işte Tarrou yalnızca bu andan korkuyordu
"Kalpsizsiniz," denmişti bir gün kendisine.Ama hayır, onun bir kalbi vardı.Onun, yaşamak için dünyaya gelmiş insanların her gün ölümünü gördüğü yirmi saate katlanmasına yarıyordu.Onun, her gün her şeye yeni baştan başlamasına yarıyordu.Bundan böyle yalnızca bu kadarlık yüreği vardı.Bu yürek nasıl olur da yaşam verebilirdi?
" Şunu belirtmek gerekir, veba sevme gücünü ve hatta dostluk duygusunu herkesin elinden almıştı.Çünkü aşkın biraz olsun geleceğe gereksinimi vardır ve bizler için kısa anlardan başka bir şey yoktu artık. "