Ve Neşe’m doğduğunda, onu kollarıma aldım; çatıya çıkıp haykırdım: "Gelin komşularım, gelin görün, bugün içimde Neş’e doğdu. Gelin ve güneşe gülümseyen şu mutlu şeye bakın!"
Ama komşularımdan hiçbiri Neş’e’yi görmeye gelmedi, çok şaşırdım.
Ve yedi ay boyunca her gün, çatıdan Neş’e’mi haykırdım, ancak hiç kimsenin umrunda değildik. Neş’e ve ben, kimse bizi merak etmeden, ziyaretimize gelmeden, yalnız kalakaldık.
Derken, Neş’e sararıp soldu ve yoruldu; çünkü benim kalbimden başka hiçbir kalp onun güzelliğini görmedi, benim dudaklarımdan başka hiçbir dudak onun dudaklarını öpmedi.
Sonunda, Neş’e yalnızlıktan öldü.