1804 yılında Avusturyalı Hammer'in İstanbul'dan başlayıp Bursa-İznik-İzmit rotasında geçen seyahatnamesi. Dönemi anlatması açısında çok iyi bir eser. Bir çırpıda okunuyor.
Bu metnin merkezinde tek bir duygu sürekli dönüp duruyor: tahammülsüzlük. Ama bu basit bir “sevmiyorum” hali değil; dünyayı, insanları ve onların kendini sunma biçimlerini sürekli yanlış, yapay ve rahatsız edici bulma hali.
Anlatıcı çevresine bakarken insanları tek tek değil, bir “tipler kalabalığı” olarak görüyor. Herkes bir role sıkışmış: gösteriş yapanlar, boş konuşanlar, onay arayanlar, ciddi görünmeye çalışanlar… Bu yüzden anlatımda sürekli bir küçümseme var. Ama bu küçümseme güçlü biri gibi yukarıdan bakmak değil; aksine, maruz kalmaktan yorulmuş bir zihnin savunması gibi.
Dil özellikle burada önemli: sert, keskin, yer yer hakaret düzeyine kayan ifadeler aslında karakterin dış dünyayı filtreleme biçimi. Ne kadar kaba görünüyorsa, o kadar çok “fazlalığı atma” isteği var. Yani öfke, bir tür arındırma yöntemi gibi çalışıyor.
Fakat metnin kırıldığı yerler de var. Özellikle ölüm, kardeş kaybı ve yalnızlık anları geldiğinde bu sertlik çözüyor. O anlarda dış dünyaya duyulan nefret geri çekiliyor ve yerini daha çıplak bir boşluk alıyor. Asıl çatışma burada: insanlara duyulan öfke ile insanlara duyulan ihtiyaç aynı bedende yaşıyor ama birbirini taşıyamıyor.
Bu yüzden metin sadece bir “herkese karşı durma” hikâyesi değil; aynı zamanda kendini koruyamayan bir hassasiyetin, sertlik kılığına girmesi. Dışarıdan bakınca alay var gibi, ama içeride daha çok kırılgan bir aşırı uyanıklık hissi var: her şey fazla yapay, her şey fazla gürültülü, hiçbir şey olduğu gibi kalmıyor.
Sonuçta kalan şey şu: dünyayı reddeden bir bakış değil sadece; dünyaya katılamadığı için sürekli geri çekilen ama geri çekildikçe daha çok rahatsız olan bir bilinç.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Yine arka kapak yazısına kandım, yine fena kandırıldım.Benim beklediğim ne, bu ne oldu tam anlamıyla.Cidden anlamıyorum yani editör falan da mı hiçbir şey dememiş.Ben dark romence tarzında gizemli bir şeyler okuyacağımı sanırken altıncı his ile zindan adası karışımı bir şey okudum ki, bu sadece son bölümlere gelince netlik kazandı.O kısma gelene kadar peki ne okudun derseniz cevabım sadece smut.Başka hiçbir şey yoktu desem yeridir.Dark Romence kitaplarında bile bu kadar olmuyor, cidden ne gerek vardı anlamadım madem bu türde bi kitap yazacaksın..Yarısına geldikten sonra bırakmam gerekirdi ama işte benim lanet olasıca merakım yüzünden devam ettim.Ters köşe beni şaşırtsa da çok kısa sürdü çünkü ben bunu daha önce görmüştüm hissi hemen devreye girdi.Bunun için 300 küsür sayfayı okumaya değer miydi?Hayır maalesef değmezdi.
Bir harika
Harry Potter ve Felsefe Taşı, J.K. Rowling tarafından yazılmış fantastik bir romandır. Kitap, küçük yaşta ailesini kaybeden Harry Potter’ın aslında bir büyücü olduğunu öğrenmesi ve Hogwarts Cadılık ve Büyücülük Okulu’na gitmesiyle başlayan macerasını anlatır.
Kitabın konusu, Harry’nin arkadaşları Ron ve Hermione ile birlikte Felsefe Taşı’nı kötü güçlerden korumaya çalışmasıdır. Bu macera sırasında Harry birçok zorlukla karşılaşır ve cesaret, dostluk ve iyiliğin önemini öğrenir.
Kitap, hayal gücüyle oluşturulan büyülü dünyası ve sürükleyici anlatımı sayesinde okuyucuyu etkiler. Harry Potter ve Felsefe Taşı, sadece bir büyü hikâyesi değil; aynı zamanda arkadaşlık ve cesaret üzerine güzel bir eserdir.
Merhaba.
Çok güzel bir kitaptı. Çok akıcı, başını şöyle bir açıp bakmayagörün elinizden bırakamıyorsunuz. İlk kitabı evde durup duruyordu elime bir kere alıverince bu şekilde okudum.
Çok farklı bir atmosferi var. Zaten bildiğiniz üzere konusundaki ana unsuru (büyü müyü okulu) sadece fantastik malzeme olarak kullanıyor.
Kitap gerçekten sizi içine çekiyor. Bu kısmında o gizemi o kadar iyi hissettirmiş ki... Öğrenmeden duramıyorsunuz zaten.
SPOİLER
Şahsen Ginny'yi tahmin etmiştim ama oradan da Voldemort'un fırlaması çok sürpriz oldu. Tahmin edemezdim.
Kitapta birkaç çatlak ya da açıklanmayan yer vardı(sanırım), örneğin Crabbe ve Goyle, tıkıldıkları dolaptan çıktıktan sonra kimseye hiçbir şey söylemiyorlar mı ya da Basilisk o yerde yüzyıllarca nereden yiyecek buldu? Sırlar odası yapıldığından beri sadece iki kez açılıp sadece bir kişiyi öldürdüyse oradaki kemikler nereden geldi?(Belki bu önceki sorunun cevabıdır gerçi) Ama bunlar önemli değil zaten asıl hikayeye pek bir etkileri de yok.
Spoiler bitti.
Şu sıralar malum tatil geldi sürükleyici bir kitap okumak istiyordum bağımlılık yaptı. Bu kitap birincisinden daha iyiydi gibi geldi, güzeldi ama Harry Potter'ı hala Yüzüklerin Efendisi'yle karşılaştıramam onun çok ayrı bir yeri var. Stephen King'in dediği gibi bunlar tamamen eğlencelik.
Bir puanı büyük ölçüde çeviriden kırdım. Eğer çevirmen iyi olmasaydı bu serinin birkaç kitabını ona çevirttirmezlerdi biliyorum, kitabın çoğu yerinin çevirisi de iyiydi belki de yazarın dilinden dolayıdır. Genel olarak yalın ve basit bir dili var kolay okunuyor.
Ama bazı cümlelerin ne demek istediğini hiç anlamadım, bir garipti, hatam varsa özür dilerim ama çeviriden kaynaklandığını düşünüyorum. Yanlış düsünuyorsam çevirmen beni affetsin.
Spoi yok (^-^)
Dürüst olmak gerekirse çok sıkıcı bir kitaptı. Zaten bir iyileşme sürecini okuyoruz bu yüzden başlarında hiç olay yoktu yani biraz zorladım kendimi okumak için. Yine de özellikle son 200 sayfası çok güzeldi uzun zamandan sonra aksiyon iyi geldi.
Yazarın böyle bir kitap yazması çok mantıklı ama sırf bir yan karakter için 680 sayfa okumak sıktı. Bazı yerleri, özellikle başı, çok uzatılmıştı. Bunların haricinde çok güzel bir kitaptı. Kül krallığını okumak için sabırsızlanıyorum.
