Tarık Buğra Yüceler
@jacklivezhere
Bursa
Bursa
10 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
İyi bir yurttaşa yaraşır biçimde, evinin çatısına mızrak ve kırmızı şapkasını koymuştu, ayrıca, penceresine de "Küçük Azize Giyotin" yazmayı ihmal etmemişti, zira o fettan dilber o dönem halk tarafından aziz ilan edilmişti.
Güzel kızlar, kahverengi, siyah, gri saçlı parıltılı kadınlar; delikanlılar, yapılı erkekler ve yaşlılar; soylular ve köylüler; hepsi her gün leş gibi zindanların karanlık mahzenlerinden gün ışığına çıkarılıp, Giyotin hanıma, o bitmek tükenmez bilmez susuzluğunu gidersin diye kırmızı şarap niyetine ikram edilmek üzere sokaklardan geçirilip götürülüyorlardı. Özgürlük, Eşitlik, Kardeşlik ya da Ölüm! En kolay hayata geçirileni sonuncusuydu; Giyotin'e zeval gelmesin!
Giyotin, dönemin en popüler espri malzemesi olmuştu; baş ağrısına en iyi gelen şey olduğu, saç beyazlamasını kesin biçimde engellediği, insanın cildine gözle görülür bir incelik kattığı söyleniyordu; hatta sinekkaydı tıraş yaptığı için ona "Milli Ustura" lakabı takılmıştı; "giyotin öpenler" küçük pencereden kafalarını uzatıp "çuvalın içine hapşırıyorlardı". Giyotin, insan ırkının yeniden diriliş sembolü haline gelmiş, bu konuda haçı fersah fersah geride bırakmıştı; artık insanlar, haçı çıkardıkları gerdanlarında giyotini taşıyorlar, haçın inkâr edildiği yerlerde, giyotine itibar edip önünde saygıyla eğliyorlardı.
Bileği taşı, sabah sessizliğinde orada bir başına duruyordu; üzerindeki kızıllık güneşten kaynaklı olmadığı gibi, güneşin silebileceği türden bir şey de değildi.
"O ayakkabı yapardı, o ayakkabı yapardı, o ayakkabı yapardı."