jane
@janemargolis
Reklam
teselli şiirde buldu ve çok şiir okudu; daha çok basit ve anlaşılır şiirleri beğeniyordu. güzelliği seviyordu ve güzelliği şiirde buldu. müzik gibi şiir de onu derinlemesine etkiliyor ve kendisi farkında olmasa da, gelecek ağır çalışma için zihnini hazırlıyordu. zihninin sayfaları boştu ve şiirleri çaba göstermesine gerek kalmaksızın anladıkça, o dizelerin yüksek sesle okuyarak müzikalitelerini ve güzelliklerini iyice ortaya sermekten büyük keyif almaya başladı.
o kara gözlerin ardında saat gibi işleyen bütün düşünsel süreçleri gayet iyi biliyordu. içindeki tek tek her çarkı görebilirdi. o gözlerin söylediği şey, artık kendisine sıkıntı veren bayağı hazlardı; insanı tabut gibi kısıtlar ve mezarda son bulurlardı. oysa azizenin gözleri gizemlerden, tasavvur edilemez heyecanlardan ve ebedi hayattan bahsediyordu. onun ruhunun aynası olan gözlerde, kendi özünün de emaresini görmüştü.
- Git bakalım, dedi. Nereye gitsen kendinden kaçamayacaksın nasıl olsa.
İçimi çektim.
- Ah Feraye, kendimden kaçmanın bir yolunu bulsam bir an durur muyum sanıyorsun. Varlığımdan kaçıp kurtulabileceğim bir yer bulsam hiç ayrılmayacağım oradan.
