Eğer herkes boş zamanın ve güvenli bir ortamın keyfini sürüyor olsa, normalde yoksullukla sersemlemiş olan büyük insan kitleleri okuryazar olur ve kendi adlarına düşünmeyi öğrenirlerdi; bunu bir kere yaptıklarında da er ya da geç ayrıcalıklı azınlığın hiçbir işlevinin olmadığını anlar ve onları silkeleyip atardı. Uzun vadede, hiyerarşik bir toplum ancak yoksulluk ve cehalet temelinde yükselirse mümkündür.
Şüphesiz "zenginliğin" kişisel mallar ve lüksler anlamında eşitçe dağıtıldığı ama "gücün" yalnızca küçük, ayrıcalıklı bir sınıfta kaldığı bir toplum düşünmek mümkün. Fakat uygulamada öylesi bir toplum uzun süre istikrarlı kalamazdı.