Bebekler, dünyaya rahim itmesinin verdiği acıya ve dışarıda olmanın korkusuna katlanarak gelir. Daracık bir kanaldan sıkışarak çıkar. Ve bunca şeyin üzerine, tuvalete atılmak, soğuk suya düşüp nefes alamamak, dehşet verici değil mi? O bebeğin gözünde dünya, zalim bir yer olarak kalmıştır.
Herkes kendi hayatında başrolü oynar. Dünya, tüm bu başrollerin bir araya gelip farklı fikir ve değerler yaratmasıyla ortaya çıkan karmaşa eşliğinde dönmeye devam eder.
Aslında bazen çevremdeki insanları karanlık yüzümü gizleyerek kandırdığım için kendimi kötü hissediyordum ama sonraları bunun bana has bir meziyet olmadığını, pek çok insanın da buna benzer bir çocukluk geçirdiğini öğrendim.