İnsan için çarpışırım ,bir ömür yitiririm ,yanlış ya da doğru çıkar sonucu ,onları sevilecek hale sokmaya adarım kendimi , ama onları sevdiğim için böyle yapıyorum demeye utanırım gene de anlıyor musun beni?
“Odur işte sevgi”
Bayan Nermin “İnsanları seviyorum sözünde bir utanmazlık ,hatta bir küstahlık seziyorum ben ama ne olduğunu çıkaramıyorum “ ”İNSANLARI SEVİYOR MUSUN ACABA SEN ? “ dedi aynadaki karşısındakine.
Şimdi kendi gözümle görüyordum ki kitaplardan alabildiğine nefret eden ve ömründe bir kitap bile okumamış olan Mančinka ömrünün son demlerinde azizlik mertebesine yükseliyordu.
Mančinka’nın istemeden ,hayalini bile kurmadığı bir kişiye dönüştüğünü görüyordum , o zamana dek tanıdığım tüm insanların arasında en ileri giden o olmuştu ,oysa ben durup dinlenmeksizin bir işaret aradığım kitapların arasında göklerden tek bir mesaj almamıştım , kitaplar bana komplo kurmuştu .