İşte yaşam bu dedim kendi kendime. En azından benimki böyle .
Sevdiğimiz varlıklar gidiyor, bizden uzaklaşıyorlar. Ben onlardan uzaklaşıyorum. Onları gözden yitiriyoruz. Mutlu olduğumuz yerlerde şimdi başkaları yerleşmişler. Belleğimiz olarak adlandırdığımız
ancak hayaletlerle dolu. Ama dolu; bizim için önemli olan hiçbir şeyin, hiçbir insanın kaybolmadığının kanıtı. Ya zaman geçmeseydi?