Evînên we ne jidil in…1000Kitap
Ti girêdanek ji dil û can bi hêsanî naşkê. Evîn, hezkirin, hesret, êş û tenêtî - ev hemû bi hev re dibin sedema girêdanên xurt.
Xwendinê xweş bikin. 
Şagirtên Evînê
Şagirtên Evînê"Nowa": Qîrîna bêdeng a jinekê...
Puan vermedi
Pirtrûka “Nowa” ya Eyşana Beravî, di sala 2025 an de ji aliyê Weşana Avesta ve hatiye çapkirin. Çîroka rêwîtiya hundirîn a jinekê vedibêje. Dema ku ew di dehlizên rabirdûyê xwe de digere, guh dide dengê xwe yê hundirîn jî. Berhem ji destpêkê heta dawiyê bi monologeka lehenga me diçe. Leheng bi bîranînên xwe, zarokatiya xwe, diya xwe û ji her tiştî girîngtir bi siya bavê xwe re diaxive. Ev axaftinên hundirîn carinan vediguherin ramanên rêwiyek westiyayî di trênê de û car- car jî vediguherin axînên tirsnak ên jinekê li ser paldanka diranan.
Atmosfera romanê bi xemgînî û rageşiyeke hundirîn a tund hatiye hunandin. Bêhna pîvazan, paldanka diranan, mirin, name û trên… hemî di bîra karakter de wekî bîranînan deng vedidin. Bi taybetî jî, tuwanca tacîzkirina bavî di paşxaneya nivîsê de tebeqeyeke êşê ya domdar diafirîne. Ji bo leheng, her bêhn, her deng deriyê trawmayê vedike. Ji vî alî ve berhema Nowa yê bibandore; nîşan dide ka bîranînên tepeserkirî çawa ji nû ve derdikevin holê û vediguherin beden û zimanekî li ser mirov. “Bes e te memikên hişê min mêtin…”(rûpel 90)
Zimanê hevala Beravî helbestî ye, car carna nêzîkî lîrîzmê dibe. Lê mixabin, ev zimanê helbestî carinan di vegotinê de valahîyan diafirîne; hevok mîna giravan dûrî hev xuya dikin. Dibe ku ev valahî hilbijartinek hişmendî ya nivîskar be: dibe ku ew dixwaze perçebûna hişê leheng û ezîtiya wî ya belavbûyî bi awayekî teşeyî vebêje. Ji ber ku roman ne wekî yekîtiyeke vegotina klasîk e, ev berhem bêtir dişibihe ceribandineke herikîna hişmendiyê. Her ku leheng difikire, em xwîner jî dibin govana ramanin wê.
Yek ji aliyên herî balkêş ên romanê ew e ku ew mijarên penaberiyê, parçebûna malbatê, biyanîbûn û koçberiyê di asteke navxweyî de honandiye. Xuya ye ku çîrok li welatekî Deryaya Spî li parzemîna Ewropayê
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
gelo Nietzsche xwediyê sendroma patrick batemanî ye?Kurdî
Puan vermedi
Di navbera Patrick Bateman û Friedrich Nietzsche de her çiqas şibandinek giştî tune be jî, wextê em li kûr li wan dinêrin em dibînin ku di cîhana derûnî ya xwe de, ew bi gelek awayî dişibin hev. Ramanên wan ên li hember nakokiyên civaka nûjen, bertekên wan ên li hember nirxên derewîn û aciziya wan ê kesê heman karî dikin re, dike ku em van her du mirovên cuda di eynî metnê de bikar bînin. Patrick zêdetir li hember dinyaya kapîtalîst û meteryalist aciz e û ew bi çûnûhatinên di cîhana xwe ya derûnî re mijûl e. Nietzsche jî zêdetir di nav cîhana derûnî ya xwe de li ser normên civakî û exlaqî şer dike.
Ew her du jî li pey hêzê diçin. Hêza ku patrick dixwaze û Vîna hêzê (WILL TO POWER ) ya Nietzsche her çiqas wek dînamîkên hev, li hev neyên jî dema em dikevin nav mijarê, em dibînin ku hêza dixwazin di rastiyê de yek in. Ji ber ku di dawiyê de her du jî dixwazin hebûna xwe bibin asteke bilind. Her wiha her du jî dibêjin motîvasyona bingehîn a mirov daxwaza bidestxistina hêzê ye û li gor wan mirov dema sînorên xwe derbaskirin, wê bikarin bihêztir bibin.
Helbet ji aliyê hinek mijaran ve bi rastî dişibin hev lê em bi her awayî nikarin wan bişibînin hev. Nizanim çima dema min pirtûkê xwend Patrick bateman kete bîra min. Bi taybetî piştî, Nietzsche di beşên ku di derbarê fîlozofan de diaxivî yekser sehneya fîlma amerîkan saykoyê ya kartvizitê hate bîra min û min xwest çîrokek bi vê rengî, serlehengê wî nietzsche be binivîsim.
Rojekê bi dûman û bi mij bû, Nietzsche, Sokrates, Platon û Kant li qehweya koçeran rûniştibûn. Li ser maseya rûniştibûn kartên spehî hebûn û li ser van kartan nivîsên van feylesofan dinivîsî. Dema nietzsche destê xwe avêt kartekê, wekî sehneya ku Patrick Bateman kartvizitekî ji ya xwe xweştir didît, sor bû. Nietzsche kravatê xwe hinek sist kir û hêdî
Putların AlacakaranlığıFriedrich Nietzsche · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20218,3bin okunma
'Di Tiwaletê De' Êşa Hunerê û Hunera ÊşêKurdî
"Ez diêşim wê çaxê ez heme."
Hevokeke kurt e ku di bêhnekê de ji dev dertê lê di heman demê de ewqasî dirêj e ji destpêka mirovatiyê heta niha didome û hîn neqediyaye. Rênas Jiyan bi hevoka xwe li hember hevoka "Difikirim wê çaxê ez heme." çirûskekê pêdixe... Çend sal berê ji bo xwendevanên min bilîzin min şanoyek nivîsandibû. Di wê şanoyê de tîradeke bi vî rengî hebû:
.....
Helbet dê dirî di destê me de herin
Dê pêlavên me tijî xwîn bibin
Dê îşkence li mêjiyê me bê kirin
Û dê fikrên me bi dar de bikin
Lê dema laşê me hemî êşan naskir
Di dawiya rojê de
Dê ew kulîlka xweşik di nav lepê me yî bi xwîn de be
Jibîr neke heta xwîna me nerije
Laşê me dê nebe aîdî me.
( Mixabin min şano heft sal berê bi Tirkî nivîsandiye û niha min wergera wê kir.)
....
Tîradeke dirêj bû. Îcar herdu ristên dawî ango "Heta xwîna me nerije/ Laşê me dê nebe aîdî me" û "Diêşim wê demê ez heme." du heb guşiyên heman darê ne. Nizam ji ber wê tîradê û helbet lîstikvaniya muazzam ya xwendevana min Ayşe AKYOL anî bîra min an ji ber ku rastiyeke mîna striyên di bin neynokê de veşartî û bi êş e mêjiyê min ricifî.
Îcar êş û wêje, êş û huner bi ya min bi pêwendiyên pir xurt bi hevdu ve girêdayî ne herwiha bi ya min êş bi serê xwe sirûşeke, îlhameke bêhempa ye . Êş di heman demê de çavkaniyek e ji bo hunerê lewra jidil jî heta laşê mirov neêşê bala mirov naçe ser wî ciyê bi êş û mirov qîmeta wê jî nizane. Wekî mînak girîngiya piyekî(pê,ling,nig,paq-ji ber ku li hin herêman pî di ciyê dest te tê bikaranîn:)) gelo ji hêla yekî qop maye ve bêtir tê zanîn an ji hêla yekî ku piyên wî saxlem in? Rehmetiya pîra min digot heta ku ronahiya çavê min neçû min nizanibû çavên min hene. Wî çaxî bi mêjiyê zarokekî helbet min ji gotina wê fehm nekiribû lê niha fehm dikim ku ev rastiya herkesî ye ne ya pîra min tenê.
DI QIJALKÊ DE XWEHEYÎKIRIN
Fewzî bîlge Qijalkê ji xwe ra dike navgîn û hijê xwendevanên xwe bi romana xwe a modern di nav sê zeman û gelek sîyan de dertîxe rewîtîyeke kûr û kurt.
Bi xwe jî ne dikare Qijalkê bi çargavkî bibezîne ne jî dikare hikim li ser zeman , ziman û sîyan bike . Li qeraxa Gola Hazarê , li navbera dar û sîyan de , li bin hîva çardeşevî , çavekî wî li Qijakê , çava din li hîv û dar û zeman e
Navê qerekterê romanê tun e, navê Qijalkê jî, lê em ji romanê fam dikin ku qerekter mêr ; qijalk jî mê ye .. ji xwe tu giringîya vê yekê jî nîn e bi min , her wekî A. Camus jî di romana xwe a Bîyanî de gotî “ dayê mir nizanim îro bû , belkî jî doh bû “
Qijalk ne tenê qerekter û rêhevalê qerekterî me a sereke ye , heman demê demjimêr e , pîvan e û seata şeşan a şiyar kirina qerekterê me a sereke ye … lê alarm ew tenê nîne ; trêna şeşan a ku li vir re derbas dibe jî heye , trên tenê heye , ji bilî wê tişteke peywira wê nîn e … dema piştê trên derbas dibe qijalk “ qajeqaj“ dike, dîsa qerekterê me tikûtenê ye “ bi qasî Rilke tikî tenê me” (rp12)..
Fewzî Bîlge , dixwaze qerekterê xwe ji qelebalixê bişo û tenê bihêle , piştê vê yekê jî dixwaze qerekterê xwe ji nû ve ava bike . Avakirina yekem jî “ xweheyîkirin e” …
“ Xweheyikirin , xwestina jîyaneke heta hetayê ye, rakirina sînorên hemû zemanan e” ( rp,17) … lê dê vê yekê çawa bike ? Ji aliyeke din ve jî ji pênasekirinê aciz e , “ pênasekirina hinek tiştan bi qasî pênasekirina Xwedê zehmet e û ji ber ku pênasekirin her tiştî bi sînor dike , meriv neke çêtir e” (rp, 34)
Di meseleya pênasekirinê de nêrînên J. Sartre a di derheqê “ xweheyînkirinê” dihîne bîra xwendevanan lê dê çawa xwe ji xwe û ji “sîya nemîrên hemû zemanan “ bişo û xwe ji nûve ava bike ?
Kengê hewl dide ku “xweheyî” bike
