bu geçip giden yaşamda sonsuz olmaya değer ne kadar an ve saniye vardır? gökyüzünde seher vaktinin renkleri, yeryüzünde altın renkli bir sabah, çiçeklerden bir cümle, kuşların uyumuyla alkışlanan ilk aşk öpücüğü, sonsuz olmaya layık değil midir?
zavallı bellek! günden güne yok olduğunu hissettiğimiz, vücut denilen şu toprak yığınının üzerinde durmadan yaşamaya çalışır durur. hüzün verici bir bakışı senelerce anımsar. bir sözü, bir gülüşü yıllarca saklar. etrafında baş dönmesi verecek şekilde büyük bir hızla geçen bütün anı ve üzüntüleri hemen kaydetmeye çalışır. bu katlanılması güç çalışma ile bütün kuvvet ve dermanı kaybolunca bize ümit veren gelecek biter. yaşamımıza arkadaşlık eden geçmiş, unutma denizi içinde yok olur. o zaman ölüm derecesinde yaralanmış bir asker gibi bizi mezarın kapısına bırakarak yaptığı şeyi izler.
sevgili çocuk, sevilmek ve anlaşılmak, en büyük mutluluktur; sizin bunu tatmanızı gönülden dilerim. fakat ruhunuzun çiçeğini sakın tehlikeye atmayın; sevginizi yerleştireceğiniz kalpten kesinlikle emin olun.