Aşina; insanın dur durak bilmez saatler boyunca dip dibe yaşamak zorunda kaldığı için çabucak tanıyıverdiği , savaş zamanından bir tanıdık gibi değil de, seyrek görülen ama yıldan yıla dikkate alınan bir akraba gibi; bir çocukluk arkadaşı, bir hemşire gibi, ardında bir nebze sonsuzluk barındıran bir tanış gibi aşina; çocukluğun tatilden tatile incelenip yeniden değer biçilen, kışın yatağın karanlığında anımsanan, insanın parmaklarıyla havada hissedebileceği bir şekil gibi hayal edilen kayaları gibi aşina artık...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Thomas Huxley'in Londra Diyalektik Derneğine yazdığı mektuptan,Felsefe-Düşünce
İspiritizmacılığın gerçekliğinin gösterilmesinde benim gördüğüm tek iyi şey, intihara karşı yeni bir kanıt ortaya koyabilmesidir. Ölmekten ve oturumu bir liraya kiralanmış bir medyumun ağzından saçma sapan konuşturulmaktansa çöpçü olarak yaşamak daha iyidir.
Sayfa 84
Sevmenin ve nefret etmenin artık tek bir şey ve tek bir duygu olması şaşkınlıkla karşılanıyordu. Ya da belki de ayrılabilirlerdi bunlar. Nefret, her zaman olduğu gibi, bir asitti; salt nefret eden güçlü olduğu için katlanılabilen tahripkâr bir zehirdi.
Var gücümle yaşamaya çalışıyorum. Bu kayayı baştan aşağı isimlerle donatıyor ve ehlileştiriyorum. Bazı kimseler bunun önemini anlamaktan aciz olabilirler. Ad koymak bir damga basmak, boyun eğdirmektir. Bu kaya bana kendi usullerini benimsetmeye kalkışırsa buna karşı çıkar kendiminkileri dayatırım. Kendi gündelik alışkanlıklarımı, kendi coğrafyamı dayatırım. İsimlerle kısıtlayacağım onu.
Ah, o soğuk, buz gibi, sert, korkunç Ölüm, kur hükümdarlığını burada, hakimiyetindeki tüm dehşetlerle sar etrafı, burası senin tahtındır!
