Gömülü Sırlar #okudumbitti
Daha ilk sayfalardan itibaren tempo yükseliyor ve kitap, “biraz sonra bırakırım” dediğin her an seni bir sonraki kısa bölüme itiyor. Joseph Finder’ı ilk kez bu kitapla okudum ve net söyleyeyim; kaleminin en sevdiğim tarafı sahnenin içine çekme biçimi. Olayları uzaktan anlatmıyor, sanki o daracık alanda nefesin kısalıyor, zamanın azaldığını sen de hissediyorsun.
Konusu zaten başlı başına tüyler ürpertici: Nick Heller, çocukluğundan beri tanıdığı Alexa’nın kaçırıldığını öğreniyor ve olayın sıradan bir fidye hikâyesi olmadığını hemen anlıyoruz. Alexa’nın durumunun “izlenebilir” hale getirilmesi, hikâyeyi tek bir ailenin krizi olmaktan çıkarıp tam anlamıyla bir güç gösterisine çeviriyor. Bu fikir, gerilimi birkaç kat artırıyor; çünkü burada mesele sadece “kurtarmak” değil, zamana karşı ve üstelik görünmeyen bir düşmana karşı mücadele etmek.
Nick Heller karakterini ayrıca sevdim. Kusursuz bir “süper kahraman” gibi yazılmamış; daha çok, içine düştüğü olayın ağırlığıyla sürekli yeni hesaplar yapmak zorunda kalan, risk aldıkça yalnızlaştığını fark eden biri. En güzel yanı da şu: Her adımda “tamam, şimdi çözüldü” derken hikâye başka bir katman açıyor. Özellikle Marshall Marcus’un geçmişi ve kurduğu düzenin arkasından gelen gölgeler, olayları büyütüyor; derken iş, kişisel bir kurtarma operasyonundan çıkıp üst kademelere uzanan bir komploya dönüşüyor. Bu geçiş çok iyi kurulmuş; “hadi canım” dedirtmeden büyüyor.
Kitabın dili akıcı, diyaloglar canlı ve “Boston atmosferi” arka planda güzel bir gerçeklik hissi veriyor. Ben gerilim romanlarında en çok şunu ararım: Tansiyon yükselirken karakterler kartonlaşmasın, hikâye de sadece kovalamacaya dönmesin. “Gömülü Sırlar” bunu dengeliyor. Evet, bazı kısımlar daha kısa tutulabilirmiş hissi verdiği anlar oldu
Rasyonel zihin tehlikeden uzaklaşır kişi ancak delirdiğinde tehlikenin içine atlar. Ama deli deli olduğunun farkında değildir o yüzden deli olduğunu kendi söylemez. Madde22, tam da bu fikri ifade eder. Kitap yayınlandıktan sonra çıkmazları açıklamak için kalıp ifade olarak Amerikan kültürüne de kazandırılmış.
Kitap oldukça hacimli ve ben birkaç incelemeyi okurken vermesi gereken fikri kendini tekrar ederek vermiş diye birkaç yorum okumuştum. Kitap içinde anlamsız onlarca diyaloğa sayfalarca yer ayrılmış. Ama ben diğer yorumcuların "gereksiz yere uzatılmış" ifadelerine katılmıyorum. Askeriyenin ne kadar mantıksız olduğu ve hiyerarşik düzenin anlamsızlığını daha iyi bir şekilde anlatamazdı yazar. Bir grubun çıkarları bazen milli değerlerin ardına bazen toplumun refahının ardına gizlenir. Biri sırf kar elde edecek diye hiyerarşik düzensizliğin alt tabanında olan canından olur. Yazar düşüncelerini günlük hayatta absürt karşılayacağımız durumlarla açıklamış. Savaş konu olduğunda normalde absürt bulduğumuz birçok durumun olması gereken olduğunu düşünmemizi daha iyi bir şekilde yeremezdi. Geçit törenleri düzenleyen subayın ve M&M kooperatif 'in bölümlerine bayıldım. Bence bir savaş kitabı olmak için fazla iyi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Müthiş bir kara mizah. Savaşı çok güzel anlatmış. Deli sanilanlarin akıllı ve vicdanlı, akıllı diye geçinenlerin bencil ve ahmak oldukları çok güzel anlatılmış.
Yaklaşık on tane karakter üzerinden olaylar gidiyor. En ufak detaylar bile birbirini etkiliyor.
Gerilim dolu bir serüven
Joseph Finder’ın Yitik (Vanished), Nick Heller serisinin ilk romanı olarak, tempolu bir polisiye gerilim sunar. Özel dedektif Nick Heller, kardeşi Roger’ın ve eşi Lauren’in bir gece saldırıya uğraması, ardından Roger’ın kaybolmasıyla harekete geçer. Heller, eski Özel Kuvvetler eğitimiyle, sırlarla dolu bir dünyanın peşine düşer. Finder, kurumsal entrikalar, aile bağları ve gizli düşmanlar etrafında örülü sürükleyici bir kurgu yaratır. Nick’in sert, zeki ve inatçı karakteri, hikayeye dinamizm katar. Ancak, bazı okuyucular için yan karakterlerin derinliği yetersiz kalabilir. Yine de, Finder’ın akıcı üslubu ve beklenmedik dönemeçleri, okuru son sayfaya kadar bağlıyor. Yitik, modern casusluk ve aksiyon türünün başarılı bir örneği olarak, gerilim severler için heyecan verici bir deneyim sunuyor. 
Joseph Finder 
Yitik
Joseph Finder Yitik
İnsan, kitap okuya okuya zaman içinde benliğini bulduğu, benim sevdiğim kitap türleri bunlardır dediği, okurken haz aldığı kitaplara daha çok yönelir.
Bazen de bazı kitaplar insanı çok iter. Bu kitap da beni her sayfası ile kendinden olabildiğince uzağa itti. Bana kattığı tek şey okumam gereken türler listesinin yanına bir liste daha eklemesi oldu: Okunmaması Gereken Türler. Bu listemde ilk sıraya Madde 22 yüzünden savaş kitaplarını ekledim.
Madde 22, farklı kurgusu, ironisi, hayatla, kurallarla, kuralcılıkla alay edişi ile ezber bozan bir roman. Önce yüzünüze bir tebessüm konduruyor, tebessüm bir gülüşe dönüşüyor, sonra gülüşünüz gidiyor ve ardında acı bir tat bırakıyor. Kara komedi değil de bir tür acı komedi sanırım. Ya da trajedi bilmiyorum.