"Kendi kendine gelin güvey olmak" deyimi ancak bu denli güzel anlatılabilirdi. Muhteşem bir eser!
Her insan, en gelişmemiş olanlar bile, hayatını sürdürebilmek için amaca muhtaçtır. Birçok kişi için bu amaçların başında para kazanmak gelir. Böyle basit ve temel bir amaçtan dahi yoksun olan Bihruz Bey, kendini hiç tanımadığı bir kızı elde etmeye adıyor. Kesinlikle okunmaya değer.
Bu kitapla ilgili eleştirim eğitim sistemimize. Adını lise, belki de ortaokul çağından beri bildiğim, karakterlerini, yazarını ezberlediğim bu kitabı okumamı bu yaşıma kadar kimse önermemiş. Bunları ezberleten öğretmenlerimden hiçbiri kitabı okuyup okumadığımla ilgilenmemiş. Eski zamanlarda yazılmış, demode, ağır dilli bir kitap önyargısı taşıyordum ergenlik döneminde. Ama şimdi anlıyorum ki o zamanlar okusam da çok severdim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitaptan öğrendiğim iki ana şey oldu. Bunlardan birincisi: Olacak olanı engelleyemezsin, belki biraz geciktirebilirsin ama engelleyemezsin. Diğerini ise "her şerde bir hayır vardır" diye özetleyebilirim. Bazen küçük ya da büyük bir olay bizi kahredebilir. Kendimizi, başkalarını, hatta bazen kaderi suçlamamıza yol açabilir ama aslında bizi çok daha büyük kederlerden kurtarır bu olay. Kurtardığı kederi çoğunlukla bilmeyiz, bu yüzden bu ihtimali hep göz ardı ederiz. Kitapta kurtarıldığı kederle tesadüf sonucu karşılaşıyor karakterimiz. Elbette bu da acı çekmesine sebep oluyor ama eğer o şerdeki hayrı görmeseydi hayatı çok daha büyük bir hüzün içinde geçecekti kuşkusuz.
İnsanın, insana olan bakış açısına ciddi yenilikler getiren bir kitap. Bu sebeple neden yalnızca 250 adet basıldığını anlamak çok kolay. Aslında hep göz önünde olan ama kesinlikle fark etmediğimiz gerçekleri güzel bir şekilde vurgulamış Mark Twain. Bazılarını gereğinden fazla vurguladığına inanıyorum ama :) Aslında orijinal olan fikirleri sıkıcı hale getirmiş bu noktalarda sanki. İkna gücü yüksek bir kitap yine de.
"Hayır" diyebilmekte güçlük çeken biri olarak bu kitaptan gerçekten etkilendiğimi söyleyebilirim. Kitabı okuduğumdan beri (yaklaşık 2 senedir) insanlara karşı tavrım ve bakış açım değişti. Her şey için kendimi suçlamaktan, insanları gereğinden fazla düşünmekten vazgeçtim. "Onun sorunu" diyebilmeyi öğrendim. "Acaba x derken aslında y mi demek istiyor?" gibi kuşkularımın yerini "Y demek istiyorsa y deseydi." düşünceleri aldı. Bu durumdaki tüm yakınlarıma da tavsiye ettiğim bir kitap bu.
Genç Werther'in acılarına gerçekten de ortak oldum okurken... Werther, sevdiği kadın olan Lotte, Lotte'nin nişanlısı Albert. Kitap bu üç karakterin etrafında dönüyor, üçünün de kendine ait acıları var, biz yalnızca Werther'in tarafından bakıyoruz. Daha önce uyarıldığı ve nişanlı olduğunu bildiği halde duyguları henüz bastırılabilir aşamadayken bunu yapmıyor Werther. Kalbini Lotte'ye kaptırıyor ve gün geçtikçe de bağlanıyor. Fakat Lotte'nin kalbinde Albert var. Albert'in de Lotte... Mutlu olabilmeleri için taraflardan birinin yok olması gerekiyor. Bu görevi üzerine alınan da Werther oluyor... Acılarına daha fazla tahammül edemeyip, Lotte'yle diğer dünyada kavuşma hayalleri içerisinde bu hayata veda ediyor. Ancak benim fikrimce bu hikayede en çok acı çeken taraf Lotte. Bir tarafta aşık olduğu bir adam var, diğer tarafta kendisini dünyadaki her şeyden çok seven değer verdiği bir dostu. Her ikisi de Lotte için acı çekiyorken onun bu konuda yapabileceği hiçbir şey yok. Kısacası, tarafların hepsinin kendi açısından haklı olduğu o çaresiz durumlardan biridir bu kitap.
