Aceleciliğin damgasını vurduğu günümüz toplumunda, zamanın boyutu değişmiş, piyasa nesnelerinin dolaysızlığı, jouissance açısından hep aynı şeyleri önererek, hızla içeriksiz görüntüler sunmaktadır. Özneler arasındaki ilişkiyi düzenleyen ve sınırlayan söylem etiğinin aksine, günümüz toplumu zamanı hem önemsizleştirmekte hem de ona sahip olunacak veya kontrol edilecek başka bir nesne olarak muamele etmektedir.
Lacan'ın analiz deneyimine eklemlemek için kullandığı üç tutkuya dönelim. Her şeyden önce, jouissance'ı arzuya dönüştüren aşk. Lacan'a duyulan aşk tutkusu, başka bir tutku olan bilmeye, сеhaletin üstesinden gelme arzusuna dönüştü. Bu arzu, onun metinlerinin okunmasına, öğretisindeki her dönemeci tespit etme çabasına dönüştü. Amaç, Lacan'ın ortaya koyduklarından, analiz pratiği için olduğu kadar, bunun da ötesinde, dünyanın düzeninin okunmasına olanak tanıyan sonuçları çıkarmak olmuştur. Bu da aşkın bazen diğer tutkunun, yani cehaletin üstesinden gelmemizi sağladığını göstermektedir.
Cehalet-nefret yüz karası eylemlerin temelidir. Rezillik kamunun gözleri önünde işlenen ve genel olarak ötekinin zayıflıklarını ortaya çıkarmayı amaçlayan ve onu rahatsız, utanımış, aşağılık hissettirmeyi hedefleyen bir suçtur. Cehalet-nefret ötekini bir "isimsiz" olarak gücendirmek ya da ona saldırmak, onu insan yapan adından yoksun bırakmak, onu özne yapan adından yalıtmak, ona bir nesne muamelesi yapmak için onu hedef alır. Öteki'ni, hem ihlal edilmeye hem de temel olarak farklı bir varlık yapan bu cehalet-nefret çifte tutkusu, tüm vahşiliğiyle süperego tarafından yönetilen bir jouissance biçimidir ve o emreder: Cahil ol ve keyfini çıkar! Eylemler, jestler ve kelimeler ile işleyen sadistik bir jouissance söz konusudur.
Eylemin taktiği yorumu içerir, eylemi gerçekleştiren sözdür, Öte yandan söz olmadan eylem söylemeyi sağlayan bir olgudur. Suret stratejisi eylemi destekleyen toplumsal bağın failinin yerini işgal etmenin bir yoludur. Ve artı keyif politikası yapısal ırkçılığımızı oluşturan dışsal nesneyi konumlandırmamıza olanak sağlar, nesne ne kadar simgeselin dışındaysa ve gösterenin öznesinin karşısındaysa özne o kadar hiçbir şey bilmek istemez, onu reddeder ama yine de onu tekrar tekrar karşısında bulur. Jouissance alanına yerleştirilen bu üçlü bize tedavinin yönünü belirlemede yol gösterebilir ve ayrıca dünyanın içindeki yersiz yurtsuzluğumuzda bize bir yön verebilir.
"Elbette, aşk olur, vardır," dedi sonunda. "Ama bok sürekli yüzüne sıçramasın diye gerçekçi olmakta fayda var. Aşk öyle bir şey ki sonsuz mutluluk getirmekten çok yüzüne patlıyor. Ve eğer canını acıtmazsa, sen birinin canını acıtıyorsun."
“Her şeye kayıtsızca güvenen ve korku nedir bilmeyen sevecen, sıradışı bir kadın…”
-S.Freud
