kısa süre sonra dünyayı terk edecek olan ben, dünyayla alay etmekten şeytani bir zevk duyuyor, yitirdiğim şeylerin bir önemi olmadığına inandırıyordum kendimi.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
dostlarınız her akşam size telefon edip dostluk gereği, o akşam intihara niyetlenip niyetlenmediğinizi ya da sadece arkadaşa ihtiyacınız olup olmadığını, dışarı çıkmak isteyip istemediğinizi soracaklarını sanmayın sakın. hayır, olur da telefon ederlerse, inanın bana, yalnız olmadığınız ve yaşamı güzel bulduğunuz bir akşama denk gelecektir bu. onlara göre kendinize karşı ödeviniz gereği, intihara daha çok onlar iteceklerdir sizi. dostlarımızın bizi yüceltmesinden tanrı korusun bizi, aziz bayım.
doğruluk duygusu, haklı olmanın verdiği doyum, özsaygı, bizi ayakta tutan ya da ilerleten güçlü güdülerdir.
belki de insanın kendi yüzünü anlaması imkansızdır. belki de bunun nedeni yalnız yaşamamdır. topluluk içinde yaşayanlar kendilerini aynalarda, arkadaşlarına nasıl görünüyorlarsa öyle görmeyi öğrenmişlerdir. benim arkadaşım yok. tenimin böyle çıplak olması acaba bu yüzden mi? buna insansız... evet insansız doğa denebilir.
