Maral Atmaca dan Saka Ve Sanrı 4 incelemesi1000Kitap
Yeni bir kitap ile geldim 
Saka ve Sanrı 4
Konu anlatımı olarak kitabın direkt arka kapağını yazacağım. Çünkü bu kitap hem bir serinin son ve final kitabı, hem de spoiler vermemek adına böyle yapacağım.
Arka kapağı yazısı: Saka ve Sanrı, inişli çıkışlı birlikteliklerinde çok fazla kayıp vermiş, çok ağır sınavlardan geçmişlerdir. Sevdiklerinin acısını yüreklerinde taşırken her zamankinden daha sıkı birbirlerine tutunurlar. Tam her şey yoluna girmeye başlamışken Bige'nin hamilelik haberi Karun'u derinden sarsar; bu onun için sevinç değil, korku dolu bir haberdir. Bir doğumla ablasını kaybetmişken sevdiği kadını da kaybetme ihtimali onu dehşete düşürmüştür.
Bige'nin doğumu başladığında ise Karun'un geçmiş travmaları yeniden su yüzüne çıkar. Bige'yi de kaybederse ne yapacaktır? Bu, onların sonu mu olacaktır yoksa kaderin sunduğu yeni bir başlangıç mı?
Saka ve Sanrı'nın final kitabında, tüm bilinmezlikler ve korkular ya nihayet açıklığa kavuşacak ya da her şey kaçınılmaz bir karanlığa doğru sürüklenecektir.
"Kadın hep giden taraftı, adam ise ona ulaşmak isterken kendi karanlığında kayboldu. Ayrılık belki de ikisinin tutunacağı tek gerçeklikti."
Uyarı: Yetişkin okurlar içindir.
İncelemeye gelirsek: Seriye ilk başladığım da hiç umudum yoktu. İlk kitabın sonunu bile getiremem diye düşünüyordum. Fakat gel gör ki buralara kadar geldik. Ne ara serinin son kitabını okudum, bitirdim hiç anlamadım gerçekten. İlk iki kitapların da gerçekten çok zorlandım. Crinch bulduğum o kadar çok sahne vardı ki her an bırakacak gibi okuyordum.
Ben neden bilmiyorum ama bu seriyi bitirdiğim de sanki bülbül kapanı serisini bitirmişim gibi hissettim. O kitabı bitirdiğimde hissettiğim duygular çok benzerdi. Aslında aralarında hiç bir benzetme yoktu. Sadece ben kendim öyle hissettim bir an. Bunu da
Saka ve Sanrı 4
Konu anlatımı olarak kitabın direkt arka kapağını yazacağım. Çünkü bu kitap hem bir serinin son ve final kitabı, hem de spoiler vermemek adına böyle yapacağım.
Arka kapağı yazısı: Saka ve Sanrı, inişli çıkışlı birlikteliklerinde çok fazla kayıp vermiş, çok ağır sınavlardan geçmişlerdir. Sevdiklerinin acısını yüreklerinde taşırken her zamankinden daha sıkı birbirlerine tutunurlar. Tam her şey yoluna girmeye başlamışken Bige'nin hamilelik haberi Karun'u derinden sarsar; bu onun için sevinç değil, korku dolu bir haberdir. Bir doğumla ablasını kaybetmişken sevdiği kadını da kaybetme ihtimali onu dehşete düşürmüştür.
Bige'nin doğumu başladığında ise Karun'un geçmiş travmaları yeniden su yüzüne çıkar. Bige'yi de kaybederse ne yapacaktır? Bu, onların sonu mu olacaktır yoksa kaderin sunduğu yeni bir başlangıç mı?
Saka ve Sanrı'nın final kitabında, tüm bilinmezlikler ve korkular ya nihayet açıklığa kavuşacak ya da her şey kaçınılmaz bir karanlığa doğru sürüklenecektir.
"Kadın hep giden taraftı, adam ise ona ulaşmak isterken kendi karanlığında kayboldu. Ayrılık belki de ikisinin tutunacağı tek gerçeklikti."
Uyarı: Yetişkin okurlar içindir.
İncelemeye gelirsek: Seriye ilk başladığım da hiç umudum yoktu. İlk kitabın sonunu bile getiremem diye düşünüyordum. Fakat gel gör ki buralara kadar geldik. Ne ara serinin son kitabını okudum, bitirdim hiç anlamadım gerçekten. İlk iki kitapların da gerçekten çok zorlandım. Crinch bulduğum o kadar çok sahne vardı ki her an bırakacak gibi okuyordum.
Ben neden bilmiyorum ama bu seriyi bitirdiğim de sanki bülbül kapanı serisini bitirmişim gibi hissettim. O kitabı bitirdiğimde hissettiğim duygular çok benzerdi. Aslında aralarında hiç bir benzetme yoktu. Sadece ben kendim öyle hissettim bir an. Bunu da
Ged akrabası sayesinde birtakım büyülerle tanışır. Onun bu büyü ile tanışma yolculuğundaki insanlardan biri de Ogion'dur. Ogion, Ged'e ismini verir ve Ged büyü ile daha yakından tanışır ve yolu Roke Adası'ndaki büyü okuluna düşer. Bu okulda yaşadığı birkaç deneyim Ged'i tamamen değiştirir ve bir 'Gölge' ile tanıştırır.
Konuyu çok kötü anlattım biliyorum jsjsjsjsj ama kitap daha güzel. Kısacık bir kitaptı ama bana çok keyifli bir 'büyüme' yolculuğu sundu. Kitapta hem Gölge'nin yerini hem de 'isimlerin önemini' çok beğendim.
Serinin devam kitaplarına da yazarın diğer kitaplarına dabakacağım ama söylemek istediğim bir şey var. Metis yayınlarının editörlüğünü hiç beğenmedim. Okuma sürecini aksatacak kadar fazla hem noktalama işareti hatası (2 kelimeye bir virgül kullanmışlar) hem de klavye hataları var. Eğer mümkünse orijinal dilinden okumanızı tavsiye ederim
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
SPOİLER UYARISI !!!!!!!!!!!!!!!!!
Selam maceracı:D
Gene inceleme uzmanı olmayan ben geldim:)))
Bugün 
D. N. Archeron un yazdığı Gümüş Yürek'i inceleyeceğim.Yazarın kalemini daha önce 
Unutulmuş Büyüler ve Terk Edilmiş Öyküler eserinden biliyorum.Çok beğenmiştim:) Merak edenler için incelemesi burada #276119407
Kitabımızın konusuna gelirsek kardeşiyle dolaşan Eira Morwen ormanda karşısına bir merdiven çıkar.Bu merdivene çıktığında fark eder ki başka bir dünyadadır.Feylerin olduğu bir dünya.Orada Marlo, Nos ve Zaina adlı üç feyle tanışır ve kendi dünyasına geri dönmenin yolunu aradığı macerasında olan olayları anlatır.Anca bu kadar anlattım az ve öz:D
Akıcıydı.Okuyunca daha çok okumak istedim.Çay yaparken, yemek yerken bile elimden düşürmedim:DD Evreni, hikayeyi çok sevdim.Karakterlerin tasarımı gayet başarılı.Saçma sınır aşmaları bu karakterlerde yok;) Gayet güzel işte jsjsjsjsj Favorim Nos Salvor.Spoilerlı kısma gelirsek açıkçası Nos'un kaybedilişi derinden yaraladı.Yani ondan sonra Eira'nın düşündüğü şeyin onun ruhunu geri getirmek olduğunu düşünüyorum artık ikinci kitabı okuyunca göreceğim:)
Kısacası gayet başarılı benim için:)) Bir kitabın teşekkür yazısı bile bu kadar mı güzel olur
Unutulmuş Büyüler ve Terk Edilmiş Öyküler'deki teşekkür yazısı bile çok güzeldi.
D. N. Archeron yazarlık hayatında başarılar diliyorum.Daha nice böyle güzel eserleri yazması dileğiyle:) Hoşça kal maceracı:D Kendine iyi bak:))
D. N. Archeron un yazdığı Gümüş Yürek'i inceleyeceğim.Yazarın kalemini daha önce Unutulmuş Büyüler ve Terk Edilmiş Öyküler eserinden biliyorum.Çok beğenmiştim:) Merak edenler için incelemesi burada #276119407
Kitabımızın konusuna gelirsek kardeşiyle dolaşan Eira Morwen ormanda karşısına bir merdiven çıkar.Bu merdivene çıktığında fark eder ki başka bir dünyadadır.Feylerin olduğu bir dünya.Orada Marlo, Nos ve Zaina adlı üç feyle tanışır ve kendi dünyasına geri dönmenin yolunu aradığı macerasında olan olayları anlatır.Anca bu kadar anlattım az ve öz:D
Akıcıydı.Okuyunca daha çok okumak istedim.Çay yaparken, yemek yerken bile elimden düşürmedim:DD Evreni, hikayeyi çok sevdim.Karakterlerin tasarımı gayet başarılı.Saçma sınır aşmaları bu karakterlerde yok;) Gayet güzel işte jsjsjsjsj Favorim Nos Salvor.Spoilerlı kısma gelirsek açıkçası Nos'un kaybedilişi derinden yaraladı.Yani ondan sonra Eira'nın düşündüğü şeyin onun ruhunu geri getirmek olduğunu düşünüyorum artık ikinci kitabı okuyunca göreceğim:)
Kısacası gayet başarılı benim için:)) Bir kitabın teşekkür yazısı bile bu kadar mı güzel olur
Unutulmuş Büyüler ve Terk Edilmiş Öyküler'deki teşekkür yazısı bile çok güzeldi.
D. N. Archeron yazarlık hayatında başarılar diliyorum.Daha nice böyle güzel eserleri yazması dileğiyle:) Hoşça kal maceracı:D Kendine iyi bak:))
İniş; Nekyia; Katabasis
Jean-Baptiste Clamence, belli bir olay örgüsü sunmak veya anlatılanlar arasında mantıksal bağlantı kurmak gibi kaygılardan özgür, akışta aklına gelenleri sıraladığı, diyalog efektli monolog biçiminde anlatımıyla bize hayatından kesitler sunuyor.
Başlarda kitabı elinize her aldığınızda en az bir kez bu ne diyor ya dedirtiyor. İlerledikçe kendinizi bu roller coastera hazır hissettiğinizde okumayı tercih ediyorsunuz. Kimi zaman manasız gelen bir akış bir bakıyorsunuz çok incelikli mesajlar barındıran bir cümleyle devam ediyor. Bu yüzden her okunduğunda o anki dikkatinize, yaşamsal tecrübenize bağlı olarak farklı bir anlam yakalayabileceğiniz bir metin olduğunu düşünüyorum. Her ne kadar kitabın anlatım biçimi okuru zorlasa da karakterin içinde yaşadığı durumu okura geçirebilmek için akıllıca düşünülmüş yerinde bir hamle olduğunu düşünüyorum. Buradan karaktere geçersek...
Clamence ile empati kuramadığımı, kendime yakın bir yan bulamadığımı söyleyebilirim ancak böyle olmam saygı duymayacağım anlamına gelmez ki farklı olan insanları hep orijinal ve ilginç bulmuşumdur ve fakat Clamence’a saygı da duyamadım açıkçası zira en başından sonuna kadar kendini inkar etmek ve olduğundan farklı göstermeye çalışmak gibi bir derdi var.
Kendisinin ne kadar … biri olduğunu ortaya koyduğu her an can simidi kibiri onu su üstünde tutuyor. İnsanlara selam verişinin, bir köre yardım edişinin altında bile bir samimiyet, içtenlik yok. Kendiyle yüzleşmemek için psikolojik olarak ‘’unutmak’’ gibi zihinsel bir sansür bile geliştirmiş diyebilirim. Ne büyük uğraş ama jdjdjsjs
Akrebin dönüp kendini sokması gibi bir şey düşünün işte sadece çevresindekileri değil kendisini de manipüle ediyor adam ve bir gün tüm kaçışlarının işe yaramadığı, sergilediği duyarsızlığın üzerinden kolaylıkla akıp gitmediği
Uzun ve Bolca Spoiler İçeren Bir İnceleme...1000Kitap
Evet... Geldik serinin sonuna. Nereden başlasam bilemiyorum ama galiba genelden özele doğru gitmek benim için daha iyi olacak.
Öncelikle geçen hafta cumartesi günü başlamayı umuyordum ama başlayamadım. Böylelikle Pazartesi günü başladım ve kitabı - tuğla gibi olan o kitabı - resmen gittiğim her yere taşıdım. Onunla yatıp kalktım ve beşinci günün sonunda bitirdim... Ama şunu da ekleyeyim; o kadar çok yoğun ve yorgun ediyordu ki beni yemin ederim rüyamda bir ara Chaol'u makarna pişirirken gördüm of sndjskdkskjddjjsjs. (Oruç kafasıyla beynim yandı.) Neyse Erawan görmekten iyidir hahahahahha
~
Öncelikle bu kitap ve ondan önceki kitap, beklediğimden daha iyi çıktı. Ben her ne kadar bir yıllık ara verip sonradan devam ettiğimde kopukluk yaşarım diye düşünsem de öyle olmadı. Hatta altı ve yedinci kitaplar, benim seriye dair olan beklentilerimi son anda karşılayan kitaplar oldu. Nedenlerinden de bahsedeyim:
1) Öncelikle son kitapta bütün ama gerçekten de bütün karakterler ön plandaydı. Karakter çeşitliliği fazla olan bir evren için bu bence en iyisiydi. Bu sayede bir olayı başka açılardan görebiliyor ve o açılar sayesinde karakterlere olan tavrımızı daha net ortaya koyabiliyoruz. (Misal ben dördüncü ve beşinci kitapta hiçbir şey hissetmediğim Lysandra'ya bu son kitapta gerek duruşu gerekse gücü karşısında aşık oldum. Sevdim.)
2) Son iki kitapta (altıda Aelin yoktu) Aelin biraz daha insansıydı yani "kusursuz karakter betimlemesinden" uzaktı. İşte bu benim istediğim karakter yazılış tarzıydı. Çünkü diğer kitaplarda hep, "Aelin mükemmel, her şeyi planlar, o alımlı, kibirli ama iyi vs..." lafları dönüyordu. Günün kurtarıcısı, kahraman vs... Beşinci kitapta bütün karakterlerin harcanmasına o kadar çok sinirlerim bozulmuştu ki... Oturduğum yerden sinir krizleri geçirdim resmen
7/10
2025 3. kitabı
Herkese merhaba umarım iyisinizdir
| Acı Çikolata'nın ikinci ve son kitabı ile sizlerleyim.
Direkt bodoslama yoruma girerekten Damla canım sen ne çeşit bir psikopatsın he hayır ben kitabı kötü sonla bitirmem ama bunlara acı da çektirmem lazım mı dedin.
Emir pambık şekerim senin gördüğün rüyaya tüküreyim bize kalp krizi geçirttin çocuğum.
Ağzımı bozdurmayın soft ponçik bir bookstram olucam dedim ben jsjsjsjjs
Evet azıcık ciddiyet.
Bu kitapta da simülasyon hatası gibi gelen Emir Fezamız yine aynıydı hani tamam gerçek hayatta ki erkolar gibi olmasın diyoruz ama bu erko feminist bildiğiniz bu kadar anlayışını okumamıştım ben yok bulunmaz hint kumaşı gibi herif yahu.
Azıcık toksik bir çifti bunu demem lazım birbirlerine kıyamadıkları için barışıyorlar ama problem gün yüzüne çıkınca kavga patlak veriyor bu küs barış döngüsü sinir bozucuydu.
Hâlâ tek kitap olsaydı kitap tadında olurdu görüşümün arkasındayım. Ama ikinci kitabı ilk kitaptan daha çok sevdim bunu da söylemek istiyorum mutlu bitmesine sevindim (Bitmeseydi Damla benden kaçıcak delik araman lazımdı).
7/10
