Bedia küçük yaşlardan itibaren ud çalmayı ögrenmiş, yetenekli, özgüvenli ve duygusal bir kadındır. Eşinden ayrıldıktan sonra hayata tutunmaya çalışır. Çok sevdiği sanatı ile bunu başarır.
Yazar Fatma Aliye bu eserinde kadının kendi ayakları üzerinde durma mücadelesini ve toplumsal baskılara karşı baş etmesini anlatır.
Severek okudum. Tavsiye ediyorum.
Bu romanlarda deniz sadece deniz değildir. Açlığın, yoksulluğun, inancın, öfkenin ve hayatta kalma inadının içinde dalgalandığı başka bir şeye dönüşür. Ahmet Büke’nin Deli İbram Divanı kitabını okurken bende en çok bu his kaldı. Ege’nin kıyısında geçen, balıkçıların, yunusların, yoksulluğun ve delilik diye kenara itilen insanların dünyasını anlatan bu roman, kısa olmasına rağmen oldukça dolu bir metin.
Ahmet Büke’nin öykücülüğünden gelen güçlü bir anlatı damarı var. Bunu romanda da hissettiriyor. Dil yer yer masalsı, yer yer sert, yer yer de eski bir deniz hikâyesi dinliyormuşsunuz gibi akıyor. Denizcilik terimleri, Ege havası, yunus avı, balıkçılar, dalyanlar, yoksulluk, açlık ve doğayla kurulan o mecburi ilişki romanın atmosferini iyice güçlendiriyor. Okurken zaman zaman Halikarnas Balıkçısı’nı hatırlatan bir hava sezdim; ama Büke’nin dili daha politik, daha sınıfsal ve daha içten bir yerden ilerliyor.
Romanın en güçlü taraflarından biri bence “delilik” kavramına yaklaşımı. Deli İbram sadece aklını yitirmiş biri gibi okunmamalı. Bazen toplumun deli dediği kişi, aslında herkesin sustuğu yerde itiraz eden kişidir. Yerleşik düzene, haksızlığa, açlığa, devletin ve güçlülerin dayattığı kurallara karşı kendi bildiği yerden direnen bir karakter var karşımızda. Bu yüzden romandaki delilik bana bir eksiklikten çok, başka türlü bakabilme hâli gibi geldi.
Yunus avı meselesi de kitabın vicdan tarafını taşıyor. Halkın kutsal gördüğü, neredeyse masalsı bir anlam yüklediği yunusların devlet teşvikiyle avlanması romanda sadece tarihsel bir bilgi olarak durmuyor; insanın doğayla, inançla ve geçim derdiyle kurduğu çelişkili ilişkiyi de gösteriyor. Açlık bazen insanı kutsal bildiği şeye bile el uzatmak zorunda bırakıyor. Büke’nin romanı en çok burada güçleniyor bence: Kimseyi
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitap beni hiç tatmin etmedi öncelikle. Kadın bir suçlu var üç adamın ölümüne dolaylı yoldan neden olmuş. İnsanları manipüle etme gücü onları yüceltip bir anda şak diye yüksek bir yerden dibe çekme gücü enteresandı. Kadının kadınlara olan düşmanlığı ayrı bir olaydı kendi gözünde kadınlar erkekleri tatmin etmeli onlara layık bir ev hanımı olmalı. Hapishanedeyken onu ziyarete gelip röportaj yapmaya çalışan muhabiri bile etkisi altına alıp muhabirin onunla empati yapması ve kadına git gide sempati beslemesinde kadının manipüle gücünü gösteriyor. Kadın her geldiğinde ona tereyağı bazlı yemekler önermesi etmesi bu noktada kitapta yemeklerle de ilgili bir yolculuğa çıkarıyor. Kitapta birde japonyadaki kilo takıntısının saçma derecede önemsenmesi beni rahatsız etti elli kilo üstü her kadına obezmiş gibi muamele edilmesi direk kadınlara kilolarına yönelik saldırmaları aşırı absürt. Kitabın sonuna geldiğimizde ise muhabirimiz zanlıdan temiz bir ihanet yiyor ama üstündeki etkisini anlayıp kendini buluyor sonunda.
Geriye Kalan kadın kitap yorumum
Bu eser, sadece bir acı hikayesi değil; kadının tüm bu yaralarına rağmen ayakta kalma ve kendi varlığını yeniden tanımlama çabası…Okurken çoğu yerde kalakaldım. Yazar dilini bir neşter gibi kullanıyor; duyguların en çiğ, en savunmasız halini ortaya seriyor. Bir kadının içsel dünyasındaki o bitmek bilmeyen terk edilişleri, aidiyetsizlikleri ve geride kalmanın o ağır, boğucu sessizliğini iliklerinize kadar hissediyorsunuz.
Gitmek mi kalmak mı daha zor ?Gitmek" eyleminin aksine "kalmanın" ne kadar cesur ve çoğu zaman ne kadar yıkıcı olabileceğini anlatıyor yazar.
Bazı kitaplar vardır, kapağını kapattığınız an bitmezler; aksine, zihninizin derinliklerinde yeni ve sarsıcı bir yolculuğa başlarlar.Dünden bu yana kalbimde bıraktığı o acı hissi atlatmaya çalışıyorum.Kadınların çaresiz bırakıldığı hikayeler beni fazla etkiliyor sanırım
"Casus", Mata Hari’nin hayatını anlatan tarihî bir roman. Özgürlüğün bedelini sorgulatan güçlü bir insan hikâyesi. Çocukluğundan itibaren kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan, toplumun kadınlara biçtiği kalıplara sığmayan ve hayatını kendi kurallarıyla yaşamaya çalışan Mata Hari’nin yükselişine ve ardından trajik düşüşüne tanıklık ediyoruz. Birinci Dünya Savaşı zamanında insanların nasıl bir psikolojiye büründüğü, güç, tutku, aşk, yalnızlık, ihanet vb. kavramlar derinlemesine işlenmiş. Mata Hari karakteri ne suçlu ne de masum; dönemin önyargılarına sıkışıp kalmış, özgür yaşamanın bedelini ağır ödemiş bir kadın. Onun cesareti kadar kırılganlığı da dikkatimi çekici. Savaş zamanlarında gerçeğin ne kadar kolay çarpıtılabileceği, insanların hakikatten çok oluşturulan algılara inandığı su götürmez bir gerçek... Paulo Coelho’nun sade ama etkileyici anlatımı sayesinde eser, casusluk hikâyesinin ötesine geçerek kadın kimliği, özgürlük arzusu, adalet ve toplumun yargıları üzerine düşündüren anlamlı bir romana dönüşüyor.
Bir insanın işlediği suçlardan dolayı cezalandırılacağı gibi, farklı olduğu için de cezalandırılabileceği gerçeğinin altı çizilmiş.
