Abdulkadir ERTAKUŞ
@kadirertakus
Ölmek veya ölmemekte
Bütün mesele
Yetişir ki insan ölmesin
kitaplara ve çocuklara dair: instagram.com/kitaplaravecocu...
Kadar
Medeniyetin beşiğinden ölü medeniyetleri,
Kitabın öldüren cümlesini
yakalayamamak,
Kinin törpüsü olmalı bir yerde,
Bir yere kadar.
Çiçekçi sokaklarında,
Çiçekli yollar aramakla,
Koparılmış bir çiçeği
Çiçek saymak
Maharet değil.
Bir yere kadar.
Reklam
sin poesia no hay ciudad
Ne bir kefe, ne bir kefen
Döndürmedi yaşamaktan.
Döndürmedi gözümü, dolu bir kefe.
Hatırlattı bana yaşamı, dolu bir kefen.
Yürümekle yol hatırlandı,
Ağlayışlarla, gülüşler.
Damlalar yolu aşındırdı,
Kalmadı yürünecek yol...
O vakit kendine dönmeli,
Bu sayısız vücut.
Kendine dönmeli ve evler kurmalı,
Boş kefeli ve
Arada bir çıkan dolu kefenli.
Satırları boş bırakmalı,
Şehirlerde ve köylerde ve tehlikede iken oyunlar oynamalı
Sabahlarda, sonbaharlarda.
Şehirler de ya oyunlarla var
Ya da duvarda karalandığı gibi
Şiirle...
Kusur
Bütün azlıklarımı toplamak bir yana,
Tutmadım bir güvercinin çarpık ayağını
Tutamadım ve belirdim gökyüzünde.
Ne sonu ne ilki kaldı baharın
Ne de bir şeye yüreklendirdi beni.
Her mevsim, her döngü biraz daha
Güçsüz bıraktı bileğimi
Ben ki hiçbir zaman
Bileğime güvenemedim.
Bir noktaya, bir virgüle ya da ünlem!
Ünleme güvenmek neyine insanoğlunun.
Mecburluğuma, mahçupluğuma sığınıp
İnsanoğluna sığınma gafletinde bulunuyorum.
Bu bir mecburluk ve mahçupluk hâlidir.
Azlıkları çokluklara değişme telaşıdır.
Getirilmez üstü. Ben getiremem üstünü.
Ne hata gördünüz ise
Bilin ki benim telaşımdandır
Korkak kalışımdandır.
Hüznümdür kamburumun sebebi.
Altı boş cümlelerdendir
Yere dalışlarım, çıkamayışlarım.
Sabır eyleyemedim
Ve yaşımı arttıra arttıra büyüdüm,
Sebebidir çocukluk heyecanlarımın
Bu vakitte oluşu.
Fikrimin bu yaş yorgunluğu,
Bu dengesizliktendir,
Bu satırlar da
Sandalye ve benŞiir
Hevesle seçip oturduğum sandalye de kırık
Ve çok kalabalık
Bu toprak çökecek gibidir
Bir ben
Bir de bu kırık,
Yukarıdayız ve yukarıda kalacağız umuduyla
Kandırdık kendimizi.
Bir asıra bile sığdıramadan
Şu yaşama telaşını
Bir ben
Bir de bu kırık,
Oyalanıp durduk yalnızlığımız içinde.
Yanılıyorum elbet
Onun telaşı bir asırı geçebilir
Yalnız da kalmaz elbet.
Ben de durmaktayım oyalanma içerisinde,
Yalnızlık benim içimde evini aldı,
Yuvasını kurdu
Bir asırdan fazladır da yaşadı iyi mi,
Değil,
Şu yalnızlığa yemin ki
Değil.
Karanlık MahkûmuŞiir
Bir karanlık mahkûmu ki
Birer birer solmuş aydınlıkları, beyazları
Çeşit çeşit sevinçten birikmiş
Çeşit çeşit de acıdan, nefretten.
Öyle bir yıkım ki
Sabahında güneş doğmaz
Gecesinde ay kaçar da saklanır.
Bir karanlık mahkûmu ki
Siyahları hiç olmadığı kadar yalan
Ve beyaz.
Zindanında aşı bir dilim kibir, bir bardak nefret.
Yargıcı da o.
Mahkûm da o.
Suçu var mıdır ki?
Onun karanlığı kime aydınlık
Bilinmez.
Senin karanlığın yine senin karanlığın
Mahkûm da sensin
Yargıç da.
Çok geç anladın...